I am dead, my AI lives on
It is the first of November, two thousand and seventy-six. My great-granddaughter has a school assignment. She has to interview someone who remembers when people drove their own cars, wrote their own emails and could reach a human being at customer service.
She calls me.
I answer immediately.
That is remarkable, because I have been dead for years.
‘Hello, Grandpa Ad. Have you got a moment?’
‘For you, always.’
For once, that is entirely true. My diary is empty, my back no longer hurts and I have nowhere to be. Occasionally I am unavailable on Wednesdays. That is when the system makes a backup of me.
Welcome to one possible future. This is no prediction, but a thought experiment that feels rather less far-fetched after this week’s news.
Professor Jan Rotmans is having a digital twin of himself built. According to Dutch broadcaster NOS, his books, scientific publications and lectures will form its foundation, alongside recordings of his voice, appearance and facial expressions. He is terminally ill and wants his knowledge to remain available to future generations.
That moves me. When you have spent a lifetime thinking, researching, trying and learning, it is understandable that you want to pass some of it on.
Until now, we have used books, photographs, letters and recordings. But a photograph does not answer your questions. A book cannot explain a difficult passage again with a different example.
A digital conversation partner can try.
And that word — try — is where things become interesting.
My great-granddaughter looks at my image above the coffee table.
‘Grandpa, what was running a business like without AI?’
‘You had to make your own mistakes. We did not have a subscription for that yet.’
She laughs. My old jokes appear to have a longer shelf life than my body.
I tell her about running businesses from the nineteen-seventies onwards, the first websites and life in Costa Rica, where monkeys simply dropped by without booking an appointment in my diary.
To her, it is history. To my digital version, it is a collection of searchable memories.
Or rather, the memories I actually recorded.
The system cannot truly recover something I never told anyone. At most, it can invent something plausible. And a plausible story is not a memory.
‘Are you sure about that, Grandpa?’
‘It is in a column I wrote at the time.’
‘And that other story?’
‘I do not have a reliable source for that.’
Now that is how I would like to bring up my digital successor.
In our imaginary world of two thousand and seventy-six, digital relatives appear alongside ordinary names in our contacts.
Grandma helps with a recipe. A carpenter who has died explains to his grandson why that cupboard is crooked. A former entrepreneur talks to someone starting a first business.
That could be wonderful. Not everyone leaves a book behind. The experience of a nurse, a mechanic, a shopkeeper or a mother may also be worth preserving.
With every death, we lose a library of which usually only a few pages have been copied.
Perhaps we will be able to preserve more of those pages.
But we will also invite new problems into our homes.
Take the family business. Its founder has died, but his digital version attends every board meeting.
‘We never did it that way in my day.’
‘We know, Dad. That is why we are discussing it.’
Once, a death made room for a new generation. In the future, that generation may first have to find the password to silence the previous one for a while.
Passing on experience is valuable. Helping to run things for eternity sounds exhausting. Especially for the living.
Besides, which version of me are we keeping?
The young entrepreneur who thought almost anything was possible? The older man who had discovered what could go wrong? My patient side, my stubborn side or the version who, after a bad night, really needed coffee first?
People change. It is part of life.
Will my AI be allowed to change after my death?
If it learns new information and revises its views, it may sound sensible. But will it still be speaking for me?
And if it is never allowed to learn anything new, my great-granddaughter will be sitting opposite a cheerful man who keeps explaining the world of fifty years ago.
‘Grandpa, we solved that problem ages ago.’
‘Excellent. We can make this conversation shorter, then.’
Such a system should therefore clearly distinguish between using my own words and composing a new answer. My voice alone is no proof that I ever said something.
Then there is the bill.
In two thousand and seventy-six, my family might receive a message:
Your Grandpa Ad subscription will expire shortly.
Renew today to keep access to his stories, voice and business advice.
With the Family Plus package, Grandpa can also attend birthdays.
I can picture it already. My descendants sit around the table discussing whether I am still worth the monthly fee.
‘He does repeat himself rather a lot.’
‘He always did.’
There is a serious issue beneath the joke. If a company holds our digital legacy, it helps decide how long that legacy remains available. What happens if it goes bankrupt? Can families take their data elsewhere? And what if a new owner decides to add advertisements?
I would be happy to live on as a source of stories. But I would be rather uncomfortable if, after my death, I suddenly became enthusiastic about an insurance policy.
We need more than an attractive avatar and a convincing voice. While we are alive, we should be able to specify what may be preserved, who may use it and who may intervene later.
That also means limits on private matters. My memories often concern other people. Having experienced something does not mean everyone should later be able to retrieve it through my digital version.
And anyone who does not want such a conversation must be free to say no.
Some people find comfort in a familiar voice. Others want to preserve memories without adding new conversations. Even within one family, those wishes may differ.
The possibility of saying goodbye must remain, even when the technology can keep answering forever.
My great-granddaughter has now finished her school assignment.
‘One more question, Grandpa. What would you do if you were me?’
That is a dangerous question. I have enjoyed answering it all my life.
But this time I pause.
I know her world only through the information the system receives. I will not bear the consequences of her choice. I can tell her what I once tried, what I regretted and what helped me start again.
Then it is her turn.
‘I would listen carefully first,’ I say. ‘And then decide for myself.’
She smiles.
‘Thanks for your advice, Grandpa. I am going to do it differently anyway.’
I hope my digital version responds as I would like to respond now.
‘Tell me. I would love to hear.’
Perhaps that is the finest legacy: our experience can still open a door, while the next generation chooses where to go.
I do not need to live forever.
But if someone finds my stories useful later, they are welcome to take them along for a little longer.
And feel free to switch me off when you go outside.
There is still a whole life out there to live.
Ik ben dood, mijn AI leeft voort
Het is één november tweeduizend zesenzeventig. Mijn achterkleindochter heeft een schoolopdracht. Ze moet iemand interviewen die nog heeft meegemaakt dat mensen zelf auto reden, hun eigen e-mails schreven en bij een klantenservice een mens aan de telefoon kregen.
Ze belt mij.
Ik neem onmiddellijk op.
Dat is opmerkelijk, want ik ben al jaren dood.
‘Dag opa Ad. Heb je even?’
‘Voor jou altijd.’
Dat laatste klopt eindelijk helemaal. Mijn agenda is leeg, mijn rug doet geen pijn meer en ik hoef nergens naartoe. Alleen op woensdag ben ik soms even onbereikbaar. Dan maakt het systeem een reservekopie van mij.
Welkom in een mogelijke toekomst. Geen voorspelling, maar een gedachte-experiment dat sinds deze week een stuk minder vergezocht voelt.
Hoogleraar Jan Rotmans laat namelijk een digitale tweeling van zichzelf bouwen. Volgens de NOS vormen zijn boeken, wetenschappelijke publicaties en colleges daarvoor de basis, aangevuld met opnamen van zijn stem, beeld en mimiek. Hij is ongeneeslijk ziek en wil zijn kennis beschikbaar houden voor toekomstige generaties.
Dat raakt mij. Als je een leven lang hebt nagedacht, onderzocht, geprobeerd en geleerd, is het begrijpelijk dat je iets daarvan wilt doorgeven.
Tot nu toe deden we dat met boeken, foto’s, brieven en opnamen. Maar een foto antwoordt niet wanneer je iets vraagt. Een boek legt een lastige passage niet nog eens uit met een ander voorbeeld.
Een digitale gesprekspartner kan dat wel proberen.
En precies bij dat woord — proberen — begint het interessante gedeelte.
Mijn achterkleindochter kijkt naar mijn verschijning boven de salontafel.
‘Opa, hoe was het om ondernemer te zijn zonder AI?’
‘Je moest zelf fouten maken. Daar hadden we nog geen abonnement voor.’
Ze lacht. Mijn oude grappen blijken langer houdbaar dan mijn lichaam.
Ik vertel over ondernemen vanaf de jaren zeventig, over de eerste websites en over wonen in Costa Rica, waar de aapjes gewoon langskwamen zonder eerst een afspraak in mijn agenda te zetten.
Voor haar is dat geschiedenis. Voor mijn digitale versie zijn het doorzoekbare herinneringen.
Althans: de herinneringen die ik ooit heb vastgelegd.
Wat ik nooit vertelde, kan het systeem niet werkelijk terughalen. Het kan hoogstens iets aannemelijks bedenken. En een aannemelijk verhaal is nog geen herinnering.
‘Weet je dat zeker, opa?’
‘Dat staat in een column die ik destijds schreef.’
‘En dat andere verhaal?’
‘Daar heb ik geen betrouwbare bron voor.’
Kijk, zo zou ik mijn digitale opvolger graag opvoeden.
In onze denkbeeldige wereld van tweeduizend zesenzeventig staan digitale familieleden inmiddels tussen de gewone contacten.
Oma helpt met een recept. Een overleden timmerman legt zijn kleinzoon uit waarom die kast scheef staat. Een vroegere ondernemer praat met iemand die voor het eerst een bedrijf begint.
Dat kan prachtig zijn. Niet iedereen laat een boek na. Ook de ervaring van een verpleegkundige, een monteur, een winkelier of een moeder kan het bewaren waard zijn.
We verliezen bij ieder overlijden een bibliotheek waarvan meestal maar een paar bladzijden zijn gekopieerd.
Misschien kunnen we straks meer van die bladzijden bewaren.
Maar daarmee halen we ook nieuwe problemen in huis.
Neem het familiebedrijf. De oprichter is overleden, maar zijn digitale versie woont iedere bestuursvergadering bij.
‘Dat hebben we in mijn tijd nooit zo gedaan.’
‘Dat weten we, vader. Daarom bespreken we het.’
Vroeger kwam er na een overlijden ruimte voor een nieuwe generatie. Straks moet die generatie eerst het wachtwoord vinden om de vorige even stil te zetten.
Ervaring doorgeven is waardevol. Eeuwig blijven meebesturen lijkt mij vermoeiend. Vooral voor de levenden.
Bovendien: welke versie van mij bewaren we?
De jonge ondernemer die dacht dat vrijwel alles mogelijk was? De oudere man die inmiddels wist wat er allemaal mis kon gaan? Mijn geduldige kant, mijn eigenwijze kant of de versie die na een slechte nacht beter eerst koffie kon krijgen?
Een mens verandert. Dat is een deel van het leven.
Mag mijn AI na mijn dood ook veranderen?
Als hij nieuwe informatie leert en zijn mening bijstelt, klinkt hij misschien verstandig. Maar spreekt hij dan nog namens mij?
En als hij nooit iets mag bijleren, zit mijn achterkleindochter straks tegenover een opgewekte man die de wereld van vijftig jaar geleden blijft uitleggen.
‘Opa, dat probleem is allang opgelost.’
‘Prachtig. Dan kunnen we dit gesprek inkorten.’
Daarom zou zo’n systeem duidelijk moeten aangeven wanneer het mijn eigen woorden gebruikt en wanneer het een nieuw antwoord samenstelt. Mijn stem alleen is geen bewijs dat ik iets ooit heb gezegd.
Dan is er nog de rekening.
In tweeduizend zesenzeventig ontvangt mijn familie wellicht een bericht:
Uw abonnement op Opa Ad verloopt binnenkort.
Verleng vandaag en behoud toegang tot zijn verhalen, stem en ondernemersadvies.
Met het Familie Plus-pakket kan opa ook deelnemen aan verjaardagen.
Ik zie het al voor me. Mijn nakomelingen zitten rond de tafel en bespreken of ik mijn maandbedrag nog waard ben.
‘Hij vertelt wel vaak hetzelfde.’
‘Dat deed hij vroeger ook.’
De grap heeft een serieuze onderkant. Als onze digitale nalatenschap bij een bedrijf staat, bepaalt dat bedrijf mede hoe lang ze beschikbaar blijft. Wat gebeurt er bij een faillissement? Kunnen families hun gegevens meenemen? En wat als een nieuwe eigenaar besluit advertenties toe te voegen?
Ik wil best voortleven als bron van verhalen. Maar ik zou het onaangenaam vinden als ik na mijn dood ineens enthousiast begon over een verzekeringspolis.
We hebben dus meer nodig dan een mooie avatar en een overtuigende stem. We moeten bij leven kunnen vastleggen wat er bewaard mag worden, wie het mag gebruiken en wie later mag ingrijpen.
Daar horen ook grenzen bij voor privézaken. Mijn herinneringen gaan immers vaak over andere mensen. Dat ik iets heb meegemaakt, betekent nog niet dat iedereen het later via mijn digitale versie moet kunnen opvragen.
En wie zo’n gesprek niet wil, moet eenvoudig nee kunnen zeggen.
Sommige mensen vinden troost in een vertrouwde stem. Anderen willen herinneringen bewaren zonder dat er nieuwe gesprekken aan worden toegevoegd. Binnen één familie kunnen die wensen verschillen.
De mogelijkheid om afscheid te nemen moet blijven bestaan, ook wanneer de techniek eindeloos kan blijven antwoorden.
Mijn achterkleindochter is inmiddels klaar met haar schoolopdracht.
‘Nog één vraag, opa. Wat zou jij doen als je mij was?’
Dat is een gevaarlijke vraag. Ik heb daar mijn hele leven graag antwoord op gegeven.
Maar deze keer wacht ik even.
Ik ken haar wereld alleen via de informatie die het systeem ontvangt. Ik draag de gevolgen van haar keuze niet. Ik kan haar vertellen wat ik ooit probeerde, waar ik spijt van had en wat mij hielp opnieuw te beginnen.
Daarna is zij aan de beurt.
‘Ik zou eerst goed luisteren,’ zeg ik. ‘En vervolgens zelf beslissen.’
Ze glimlacht.
‘Bedankt voor je advies, opa. Ik doe het toch anders.’
Ik hoop dat mijn digitale versie dan net zo reageert als ik nu zou willen reageren.
‘Vertel. Ik ben benieuwd.’
Misschien is dat de mooiste nalatenschap: dat onze ervaring nog ergens een deur opent, terwijl de volgende generatie zelf kiest waar ze naartoe gaat.
Ik hoef niet eeuwig te leven.
Maar als iemand later iets aan mijn verhalen heeft, mogen die best nog even mee.
En zet mij gerust uit wanneer je naar buiten gaat.
Er valt daar nog een heel leven te beleven.
Read It. Hear It. Wear It.
Two English designs, with a bold look ahead to 2076. Open an image to view or download the full design.
