Wear it Get the T-shirt inspired by this column

When Customers Stop Feeling Hungry

Personal Column 60 · Thursday, 19 November 2026 · Ad Latjes

In the supermarkets where I shop, I’ve noticed more products appearing in smaller portions. That seems sensible to me. If I need enough for one meal, why should buying a larger packet be the better deal?

A smaller pack can mean less food left to spoil. But I still check the price per kilogram. If the quantity falls faster than the price, I may be paying more for the convenience.

For most of my life, food businesses have tried to persuade us to buy a little more. A larger portion. A second packet at half price. Something sweet beside the checkout.

Now a medicine is helping some customers feel satisfied with less. I wonder how many supermarket managers saw that competitor coming.

How big is the change?

Reuters reports today that weight-loss medicines have displaced more than €1.2 billion in annual grocery spending in Britain, according to Worldpanel by Numerator. Its research covered 9,629 households. Households with someone using these medicines spent an estimated €467 less than expected in the year after starting treatment, compared with similar households. That is about €39 a month.

I have converted the British amounts using the European Central Bank’s reference rate of 18 November 2026 and rounded them for readability.

Government figures put UK spending on food, drink and eating out at approximately €394 billion in 2025. Household food and drink bought for consumption at home accounted for about €213 billion. The reported reduction is roughly 0.3% of the broader total, or 0.6% of household food and drink spending. These comparisons give a sense of scale. The years, geographical coverage and categories differ. They cannot tell us how many fewer calories people consumed.

For a supermarket, even a small market-wide change can matter. Worldpanel found that 8.5% of households in Great Britain included a user in August, up from 6.3% in February.

Does the customer save money?

They buy less food, but somebody pays for the medicine.

Private prices vary by product, dose, provider and pack. Boots lists injectable dose options costing approximately €107–€335 for Wegovy and €215–€407 for Mounjaro, after conversion. Starting prices give an incomplete picture of continuing treatment costs.

Suppose, simply for illustration, someone pays €180 a month for treatment and their household saves €39 on groceries. Their combined bill rises by about €141 a month. The food saving is a household estimate, while treatment is prescribed per patient. People receiving publicly funded treatment face a different personal calculation, with the health service carrying much of the cost.

I would be careful about presenting these medicines as a money-saving measure. Someone may willingly pay more because treatment improves their health or makes managing appetite easier.

Does eating less mean better health?

That was my first instinct. Then I thought about an older person struggling to eat enough, or somebody whose smaller meals contain too little protein and other nutrients. What we eat, and whether it meets our needs, matters alongside how much we eat.

The WHO’s 2022 European report estimated that 59% of adults had overweight or obesity combined. Those are different categories, and the figures vary between countries. Biology, medicines and the food environment all influence body weight.

For suitable patients, prescription weight-management medicines can help alongside healthy eating and physical activity. Treatment may continue for a long time, and weight can return after it stops.

There is evidence of benefits beyond a smaller waistline. A major trial studied people aged 45 or older with existing cardiovascular disease, overweight or obesity, and no diabetes. Over roughly forty months, a heart attack, stroke or cardiovascular death occurred in 6.5% receiving semaglutide, compared with 8% receiving placebo. The findings apply to the population studied.

Side effects matter too. Common problems with tirzepatide include nausea, vomiting, diarrhoea, constipation and stomach pain. Less common but serious risks include pancreatitis, gallbladder disease and severe allergic reactions. Vomiting and diarrhoea can cause dehydration. A doctor needs to assess each patient’s benefits and risks.

Does sugar tax follow sugar around the supermarket?

Governments can help fund treatment once somebody has developed obesity. I would like the same determination in making healthier choices easier beforehand.

WHO reported in January 2026 that at least 116 countries tax sugary drinks. But coverage and rates vary. Many high-sugar drinks escape taxation.

In Britain, the levy we are discussing covers qualifying drinks. Soups, ketchup, cakes, biscuits and sweets fall outside that levy. Hungary has gone further, taxing specified packaged foods as well as drinks under criteria involving sugar, salt and other ingredients.

That raises a reasonable question. If the aim is to encourage healthier recipes and reduce excessive sugar consumption, why draw the boundary at the drinks aisle?

Britain’s levy gives manufacturers a financial reason to reduce sugar. Monitoring found that the sales-weighted average sugar content of drinks covered by the programme fell 47.4% between 2015 and 2024. That measures changes in drinks sold. It does not establish an equivalent improvement in people’s health.

I would want a careful answer before taxing everything containing sugar. Labels report naturally occurring sugars as well as added sugars. Fruit, milk, sweets and sauces have different nutritional roles. We should consider portions, frequency and what people might buy instead. For some soups, salt may deserve more attention.

Imagine a drink containing 10 grams of sugar per 100 millilitres and ketchup containing 20 grams per 100 grams. These are illustrative figures. The ketchup has the higher concentration. But a 330-millilitre drink supplies 33 grams of sugar, while a 15-gram spoonful of ketchup supplies 3 grams.

Higher prices are particularly difficult for households with little money. I want governments to explain which products they tax, why, and how the revenue helps people afford healthier choices.

Let me read what I’m buying

Nutritional information may be on the packet, but I sometimes wonder whether the designer expected me to bring a magnifying glass. Tiny letters, poor contrast and a curved surface can turn a simple comparison into a chore.

In an earlier column, I wrote about the move towards QR codes on products. Imagine scanning a packet and seeing its nutritional information in large, clear letters on your phone. You could compare sugar, salt and calories per 100 grams or millilitres, then see the figures for the portion you intend to eat.

You could share the information with somebody who helps you shop or prepare meals. I would still want essential information clearly printed on the packaging. People need to choose food when their phone is at home or its battery is empty.

If there is room on the front to tell me how delicious something is, there should be room to help me understand what I’m eating.

A business opportunity in smaller appetites

Worldpanel reports changes in the basket as well as its value. Spending on crisps and alcohol has fallen among users, while frozen ready-meal purchases have increased. Customers still want convenience and enjoyment. Their appetites and preferred portions are changing.

If I ran a restaurant, I would ask whether customers wanted smaller, well-prepared meals at a fair price. If I ran a supermarket, I would look at nutritious smaller portions and packaging that helps someone living alone avoid waste.

I would ask my staff what they hear. Are customers requesting smaller meals? Are people leaving more food on their plates? A waiter or shop assistant may notice a change before it appears in the annual report.

Perhaps by 2076 appetite treatment will be cheaper and more closely matched to each person. Perhaps food businesses will earn more by helping their customers eat well. That depends on medical progress and the choices businesses and governments make.

For now, I want to know whether people become healthier, treatment remains affordable and buying an appropriate amount of nutritious food becomes easier.

When a customer needs less, a good entrepreneur should still be able to offer something worth buying.

Lees deze column in het Nederlands +

Wanneer klanten minder trek krijgen

Persoonlijke column 60 · donderdag 19 november 2026 · Ad Latjes

In de supermarkten waar ik boodschappen doe, zie ik steeds meer producten in kleinere porties. Dat lijkt me verstandig. Als ik genoeg nodig heb voor één maaltijd, waarom zou een grotere verpakking dan de betere aanbieding zijn?

Een kleinere verpakking kan betekenen dat er minder voedsel bederft. Maar ik kijk wel naar de kiloprijs. Als de inhoud sneller daalt dan de prijs, betaal ik misschien meer voor het gemak.

Het grootste deel van mijn leven hebben voedselbedrijven geprobeerd ons iets meer te laten kopen. Een grotere portie. Een tweede pak voor de halve prijs. Iets lekkers bij de kassa.

Nu helpt een medicijn sommige klanten om met minder tevreden te zijn. Ik vraag me af hoeveel supermarktmanagers die concurrent zagen aankomen.

Hoe groot is de verandering?

Reuters meldt vandaag dat afslankmedicijnen volgens Worldpanel by Numerator meer dan 1,2 miljard euro aan jaarlijkse boodschappenuitgaven in Groot-Brittannië hebben verdrongen. Het onderzoek omvatte 9.629 huishoudens. Huishoudens met een gebruiker gaven in het jaar na het begin van de behandeling naar schatting 467 euro minder uit dan verwacht, vergeleken met soortgelijke huishoudens. Dat is ongeveer 39 euro per maand.

Ik heb de Britse bedragen omgerekend met de referentiekoers van de Europese Centrale Bank van 18 november 2026 en afgerond voor de leesbaarheid.

Volgens overheidsgegevens bedroegen de Britse uitgaven aan eten, drinken en horeca in 2025 ongeveer 394 miljard euro. Voedsel en drank voor thuis waren goed voor circa 213 miljard euro. De gemelde daling is ongeveer 0,3% van het brede totaal, of 0,6% van de uitgaven aan eten en drinken voor thuis. Dat geeft een indruk van de schaal. De jaren, geografische dekking en categorieën verschillen. Hieruit valt niet af te leiden hoeveel minder calorieën mensen binnenkregen.

Voor een supermarkt kan ook een kleine verschuiving in de hele markt belangrijk zijn. Volgens Worldpanel had in augustus 8,5% van de huishoudens in Groot-Brittannië een gebruiker, tegenover 6,3% in februari.

Bespaart de klant geld?

Ze kopen minder voedsel, maar iemand betaalt het medicijn.

Particuliere prijzen verschillen per middel, dosis, aanbieder en verpakking. Boots vermeldt voor injecteerbare doseringen omgerekend ongeveer 107–335 euro voor Wegovy en 215–407 euro voor Mounjaro. De instapprijs geeft een onvolledig beeld van de kosten van een langere behandeling.

Stel, als rekenvoorbeeld, dat iemand 180 euro per maand voor behandeling betaalt en het huishouden 39 euro aan boodschappen bespaart. De gezamenlijke rekening stijgt dan met ongeveer 141 euro per maand. De voedselbesparing is een schatting per huishouden, terwijl behandeling per patiënt wordt voorgeschreven. Voor mensen met publiek gefinancierde behandeling is de persoonlijke rekensom anders en draagt de gezondheidszorg veel van de kosten.

Ik zou deze medicijnen dus voorzichtig als besparingsmaatregel presenteren. Iemand kan graag meer betalen omdat de behandeling de gezondheid verbetert of helpt de eetlust te beheersen.

Is minder eten gezonder?

Dat was mijn eerste gedachte. Toen dacht ik aan een oudere die moeite heeft genoeg te eten, of iemand wiens kleinere maaltijden te weinig eiwitten en andere voedingsstoffen bevatten. Wat we eten en of dat aan onze behoeften voldoet, telt mee naast de hoeveelheid.

Volgens het Europese WHO-rapport uit 2022 had 59% van de volwassenen overgewicht of obesitas samen. Dat zijn verschillende categorieën en de cijfers verschillen per land. Biologie, medicijnen en de voedselomgeving beïnvloeden allemaal het lichaamsgewicht.

Voor geschikte patiënten kunnen voorgeschreven medicijnen helpen, naast gezond eten en bewegen. Behandeling kan lang nodig blijven en na stoppen kan het gewicht weer toenemen.

Er zijn aanwijzingen voor voordelen die verder gaan dan een smallere taille. Een groot onderzoek volgde mensen vanaf 45 jaar met bestaande hart- en vaatziekten, overgewicht of obesitas en zonder diabetes. Over ongeveer veertig maanden kreeg 6,5% van de semaglutidegroep een hartaanval of beroerte of overleed aan hart- en vaatziekten, tegenover 8% van de placebogroep. De resultaten gelden voor de onderzochte groep.

Bijwerkingen tellen ook mee. Veelvoorkomende klachten bij tirzepatide zijn misselijkheid, braken, diarree, verstopping en buikpijn. Minder vaak voorkomende maar ernstige risico’s zijn alvleesklierontsteking, galblaasaandoeningen en ernstige allergische reacties. Braken en diarree kunnen uitdroging veroorzaken. Een arts moet per patiënt de voordelen en risico’s beoordelen.

Volgt de suikertaks de suiker door de supermarkt?

Overheden kunnen behandeling helpen betalen wanneer iemand obesitas heeft ontwikkeld. Ik zou dezelfde vastberadenheid willen zien om gezondere keuzes vooraf makkelijker te maken.

De WHO meldde in januari 2026 dat minstens 116 landen suikerhoudende dranken belasten. Maar de dekking en tarieven verschillen. Veel suikerrijke dranken vallen buiten de heffing.

De Britse heffing waarover we spreken geldt voor daarvoor aangewezen dranken. Soepen, ketchup, gebak, koekjes en snoep vallen erbuiten. Hongarije gaat verder en belast bepaalde verpakte voedingsmiddelen én dranken volgens criteria voor onder meer suiker, zout en andere ingrediënten.

Dat roept een redelijke vraag op. Als we gezondere recepten willen stimuleren en overmatige suikerconsumptie willen verminderen, waarom trekken we de grens dan bij het drankenschap?

De Britse heffing geeft fabrikanten een financieel motief om suiker te verminderen. Uit monitoring bleek dat het naar verkoop gewogen gemiddelde suikergehalte van dranken binnen het programma tussen 2015 en 2024 met 47,4% daalde. Dat gaat over de verkochte dranken. Het bewijst geen even grote verbetering van de gezondheid.

Voordat we alles met suiker belasten, wil ik een zorgvuldig antwoord. Het etiket vermeldt natuurlijke én toegevoegde suikers. Fruit, melk, snoep en sauzen hebben verschillende voedingskundige functies. We moeten ook kijken naar porties, frequentie en wat mensen ervoor in de plaats kopen. Bij sommige soepen verdient zout wellicht meer aandacht.

Neem als voorbeeld een drank met 10 gram suiker per 100 milliliter en ketchup met 20 gram per 100 gram. Dit zijn illustratieve cijfers. De ketchup heeft de hogere concentratie. Maar 330 milliliter drank levert 33 gram suiker, terwijl een lepel ketchup van 15 gram 3 gram levert.

Hogere prijzen zijn vooral moeilijk voor huishoudens met weinig geld. Ik wil dat overheden uitleggen welke producten ze belasten, waarom, en hoe de opbrengst mensen helpt gezondere keuzes te betalen.

Laat me lezen wat ik koop

Voedingsinformatie staat misschien op de verpakking, maar soms vraag ik me af of de ontwerper verwacht dat ik een vergrootglas meeneem. Piepkleine letters, weinig contrast en een gebogen oppervlak maken een simpele vergelijking onnodig lastig.

In een eerdere column schreef ik over de opkomst van QR-codes op producten. Stel dat je een verpakking scant en de voedingsinformatie in grote, duidelijke letters op je telefoon ziet. Je kunt suiker, zout en calorieën per 100 gram of milliliter vergelijken en daarna de waarden zien voor de portie die je wilt eten.

Je kunt de informatie delen met iemand die helpt met boodschappen of koken. Essentiële informatie wil ik ook duidelijk op de verpakking houden. Mensen moeten eten kunnen kiezen als hun telefoon thuis ligt of de batterij leeg is.

Als er op de voorkant ruimte is om te vertellen hoe lekker iets is, moet er ook ruimte zijn om me te helpen begrijpen wat ik eet.

Een zakelijke kans in kleinere eetlust

Worldpanel ziet ook veranderingen in de inhoud van het mandje. Gebruikers geven minder uit aan chips en alcohol, terwijl de aankoop van diepvriesmaaltijden toeneemt. Klanten willen nog steeds gemak en plezier. Hun eetlust en gewenste porties veranderen.

Als ik een restaurant had, zou ik vragen of klanten kleinere, goed bereide maaltijden voor een eerlijke prijs willen. In een supermarkt zou ik kijken naar voedzame kleinere porties en verpakkingen waarmee alleenwonenden minder verspillen.

Ik zou mijn personeel vragen wat ze horen. Vragen klanten kleinere maaltijden? Blijft er meer eten op de borden liggen? Een ober of winkelmedewerker ziet een verandering misschien voordat die in het jaarverslag verschijnt.

Misschien is behandeling van eetlust in 2076 goedkoper en beter op het individu afgestemd. Misschien verdienen voedselbedrijven meer door hun klanten goed te helpen eten. Dat hangt af van medische vooruitgang en van keuzes van bedrijven en overheden.

Voor nu wil ik weten of mensen gezonder worden, behandeling betaalbaar blijft en een passende hoeveelheid voedzaam eten kopen makkelijker wordt.

Ook wanneer een klant minder nodig heeft, moet een goede ondernemer iets kunnen aanbieden dat het kopen waard is.

Sources / Bronnen