What Do We Tell the Mother?
About space research and food programs
Imagine that a message arrives on Earth in the year 75,000. Someone out there has found a record we sent in 1977. They’ve heard the sound of waves, listened to our music and tried to make sense of our greetings. They’ve taken the trouble to reply.
Now imagine that the people who receive the message have never heard of Voyager. The record was sent by people who lived some 73,000 years before them. Would anybody on Earth still know why we sent it? Would they feel the reply was meant for them? I wonder what would surprise them more. That someone finally answered, or that we sent the record knowing we would never hear the answer.
A day away, after fifty years
On 18 November 2026, Voyager 1 reached a distance of one light-day from Earth. That’s about 26 billion kilometres. It took the spacecraft nearly fifty years to cover the distance a radio signal travels in twenty-four hours. If NASA sends a command that calls for an immediate reply, the engineers still have to wait about two days to hear back.
The year 75,000 is my thought experiment. We have no idea whether anyone will ever find Voyager. But I like what the people who prepared its Golden Record chose to send. Along with photographs and music, they included the sound of surf and greetings in 55 languages. If you had one record to show a stranger what life on Earth sounded like in 1977, what would you put on it?
That’s the part of the story that makes me dream. Then I find myself asking what else we might have done with the money and talent that went into the mission.
What else could we have done?
NASA puts the cost of the two Voyager spacecraft at $865 million from the mission’s approval in 1972 through Voyager 2’s encounter with Neptune in 1989. That paid for the spacecraft, their launches, their power supplies and years of tracking. The probes gave us a close look at the outer planets and later sent measurements from beyond the vast bubble of particles and magnetic fields created by the Sun. We received those results in our own lifetimes.
I admire the people who built machines that could keep working so far from home. I also wonder what we might have achieved if we’d put some of that money and ingenuity into new medicines or transport that could move people and goods without adding CO₂ to the atmosphere.
Money is easier to redirect than expertise. An engineer who knows how to keep equipment running for decades might bring useful skills to an electric transport project. Developing a medicine also takes people who understand the disease, laboratories where they can test ideas, and clinical trials to find out whether a treatment is safe and works. We can’t name a medicine we would have today if Voyager had stayed on Earth. We can decide which research deserves a greater share of our money and patience now.
What do we tell the mother?
What do we tell people in refugee camps around the world who hear how much governments can spend on a mission lasting decades, while the people distributing food where they live are unsure what they’ll have next month?
What do I tell a woman in Gaza whose baby is dying of malnutrition?
I can explain what Voyager discovered. I can explain that most of the money I’ve just mentioned was spent decades ago. And I can explain that delivering aid takes money and the ability to reach people. On 17 November, the World Food Programme and the International Organization for Migration warned that funding shortfalls and restrictions on access were both threatening aid operations in Gaza as winter approached.
What good would any of those explanations do her while her baby is dying? She needs someone who can get her child urgent care. The people who control the funding and access owe her an answer about what they’re doing today to get that care to her.
That’s where the moral question becomes concrete for me. I think we have the right to explore space. If we waited until every problem on Earth was solved, we’d never send another spacecraft. We also owe something to people who will live after us, and some research takes decades to bear fruit. But when a life is in immediate danger and we know how to help, getting that help through should come first. A child who needs treatment today can’t wait for the next round of funding.
What is worth fifty years of work?
Voyager shows what we can do when we think a question is worth fifty years of patience. Suppose we made that same commitment to a disease we still can’t treat, or to transport that can move people and goods without adding CO₂ to the atmosphere. What might we achieve if we funded those efforts long enough to learn from the first failures?
And if we can plan a mission across generations, surely we can make a reliable commitment to the people who feed families displaced by war. They should be able to plan for next month’s meals before this month’s supplies run out.
I’m glad someone decided to send Voyager. Now I’d like to know which problems here on Earth we think are worth fifty years of work.
Lees deze column in het Nederlands +
Wat vertellen we die moeder?
Over ruimteonderzoek en voedselprogramma’s
Stel dat er in het jaar 75.000 een bericht op aarde aankomt. Iemand daarbuiten heeft een plaat gevonden die wij in 1977 hebben meegestuurd. Ze hebben de golven gehoord, naar onze muziek geluisterd en geprobeerd onze begroetingen te begrijpen. Ze hebben de moeite genomen om te antwoorden.
Stel nu dat de mensen die het bericht ontvangen nog nooit van Voyager hebben gehoord. De plaat werd verstuurd door mensen die zo’n 73.000 jaar vóór hen leefden. Zou iemand op aarde nog weten waarom we die plaat hebben verstuurd? Zouden ze het gevoel hebben dat het antwoord voor hen bedoeld was? Ik vraag me af wat hen meer zou verbazen. Dat iemand eindelijk antwoordde, of dat wij die plaat verstuurden terwijl we wisten dat wij het antwoord nooit zouden horen.
Na vijftig jaar één lichtdag van huis
Op 18 november 2026 bereikte Voyager 1 een afstand van één lichtdag van de aarde. Dat is ongeveer 26 miljard kilometer. De sonde deed bijna vijftig jaar over een afstand die een radiosignaal in vierentwintig uur aflegt. Als NASA een opdracht stuurt waarop de sonde meteen antwoordt, moeten de technici toch ongeveer twee dagen op dat antwoord wachten.
Het jaar 75.000 is mijn gedachte-experiment. We weten niet of iemand Voyager ooit zal vinden. Maar ik vind het mooi wat de samenstellers op de gouden plaat hebben gezet. Naast foto’s en muziek namen ze het geluid van de branding en begroetingen in 55 talen op. Als jij op één plaat aan een vreemde mocht laten horen hoe het leven op aarde in 1977 klonk, wat zou je erop zetten?
Dat is het deel van het verhaal dat me doet dromen. Daarna vraag ik me af wat we nog meer hadden kunnen doen met het geld en het talent dat in de missie is gaan zitten.
Wat hadden we nog meer kunnen doen?
Volgens NASA kostten de twee Voyager-sondes samen 865 miljoen dollar, vanaf de goedkeuring van de missie in 1972 tot de passage van Voyager 2 langs Neptunus in 1989. Daaruit betaalde NASA de sondes, de lanceringen, hun stroomvoorziening en jarenlang volgen vanaf de aarde. De sondes lieten ons de buitenste planeten van dichtbij zien. Later stuurden ze metingen van buiten de enorme bel van deeltjes en magnetische velden rond de zon. Die resultaten kregen we nog tijdens ons eigen leven.
Ik bewonder de mensen die apparaten bouwden die zo ver van huis konden blijven werken. Ik vraag me ook af wat we hadden kunnen bereiken als we een deel van dat geld en die vindingrijkheid hadden ingezet voor nieuwe medicijnen of voor vervoer dat mensen en goederen kan verplaatsen zonder CO₂ aan de atmosfeer toe te voegen.
Geld kun je makkelijker anders inzetten dan kennis. Een technicus die weet hoe je apparatuur tientallen jaren aan de praat houdt, kan zijn kennis gebruiken bij een project voor elektrisch vervoer. Voor een nieuw medicijn heb je ook mensen nodig die de ziekte begrijpen, laboratoria om ideeën te toetsen en onderzoek met patiënten om te bepalen of de behandeling veilig is en werkt. We kunnen geen medicijn noemen dat we nu zouden hebben als Voyager op aarde was gebleven. We kunnen wel besluiten welk onderzoek vandaag meer van ons geld en geduld verdient.
Wat vertellen we die moeder?
Wat vertellen we mensen in vluchtelingenkampen overal ter wereld als ze horen hoeveel overheden kunnen uitgeven aan een missie die tientallen jaren duurt, terwijl de mensen die in hun kamp voedsel uitdelen niet weten wat ze volgende maand nog zullen hebben?
Wat vertel ik een vrouw in Gaza van wie de baby sterft door ondervoeding?
Ik kan uitleggen wat Voyager heeft ontdekt. Ik kan uitleggen dat het meeste geld waar ik het net over had tientallen jaren geleden is uitgegeven. En ik kan uitleggen dat je voor hulp geld nodig hebt én de mensen moet kunnen bereiken. Op 17 november waarschuwden het Wereldvoedselprogramma en de Internationale Organisatie voor Migratie dat geldtekorten en beperkingen op de toegang de hulpverlening in Gaza bedreigden, vlak voor de winter.
Wat heeft die moeder aan die uitleg terwijl haar baby sterft? Ze heeft iemand nodig die haar kind met spoed aan zorg kan helpen. De mensen die over het geld en de toegang beslissen, zijn haar een antwoord verschuldigd over wat ze vandaag doen om die zorg bij haar te krijgen.
Daar wordt de morele vraag voor mij concreet. Ik vind dat we de ruimte mogen verkennen. Als we wachten tot elk probleem op aarde is opgelost, sturen we nooit meer een ruimtesonde weg. We zijn ook iets verschuldigd aan de mensen die na ons leven, en soms levert onderzoek pas na decennia iets op. Maar wanneer een leven direct gevaar loopt en we weten hoe we kunnen helpen, moet die hulp voorrang krijgen. Een kind dat vandaag behandeling nodig heeft, kan niet wachten op de volgende financieringsronde.
Wat is vijftig jaar werk waard?
Voyager laat zien wat we kunnen als we een vraag vijftig jaar geduld waard vinden. Stel dat we ons even lang inzetten voor een ziekte die we nog niet kunnen behandelen, of voor vervoer dat mensen en goederen kan verplaatsen zonder CO₂ aan de atmosfeer toe te voegen. Wat zouden we kunnen bereiken als we dat werk lang genoeg financieren om van de eerste mislukkingen te leren?
En als we een missie kunnen plannen die generaties overspant, kunnen we toch ook een betrouwbare belofte doen aan de mensen die gezinnen voeden die door oorlog zijn verdreven? Zij zouden de maaltijden voor volgende maand moeten kunnen plannen voordat de voorraad van deze maand op is.
Ik ben blij dat iemand besloot Voyager op pad te sturen. Nu wil ik graag weten welke problemen hier op aarde wij vijftig jaar werk waard vinden.
Sources / Bronnen
Free full-size images

Download JPG

Download JPG

Download JPG

Download JPG