Automatic translation of the English text. Humour and nuance may change. Choose English to restore the original.
Loading language selector…
Next Stop: The Hague
No one above the law
A fictional future story. The American capture of Nicolás Maduro in January 2026 and the US sanctions discussed here are historical background. Alexei Ordanov, his operation against Putin and the events of January 2029 are invented. This is not a news report or prediction.
In January 2029, breakfast was ready in a heavily guarded residence in Moscow.
Its occupant was not.
There were guards. There were cameras. There were doors behind other doors.
But Vladimir Putin had disappeared.
Forty-eight hours later, he was in The Hague.
For the first time in a long while, somebody else had arranged his schedule.
The idea began in Caracas
Three years earlier, Alexei Ordanov had watched the news from Venezuela.
American troops had captured Nicolás Maduro and taken him to the United States.[2]
Ordanov, the head of a Ukrainian intelligence service in this story, kept looking at the screen.
Not because he thought Venezuela and Russia were the same. Not because he considered the legal objections to the American operation unimportant.
But because one thought would not leave him alone:
A guarded residence was apparently no lifetime guarantee against arrest.
On his desk lay files about the war. Statements, photographs, names of missing people.
He thought about the distance between an arrest warrant and an actual arrest.
On paper, that distance was a few lines.
In reality, borders, armies and political interests stood between them.
Three years is not a long preparation
Ordanov did not begin with a plane ticket.
He began with questions.
Was it conceivable? Who would be in danger? What could happen to the war? And how could an operation intended to bring justice avoid causing an even greater disaster?
Collecting a heavily protected leader was not like collecting a parcel from a delivery point.
Months became years.
Options were examined and rejected. People withdrew. Circumstances changed.
Ordanov gathered a small team and sought reliable contacts, including in Western Europe.
But the most important question kept returning.
“If the Americans can do it,” a colleague said, “why can’t we?”
Ordanov looked up.
“Just because something is possible does not mean it is lawful.”
It was an uncomfortable sentence for someone who was still working on his plan.
Tourists with little interest in souvenirs
Only when an exceptional opportunity appeared in this imagined future did Ordanov put his plan into action.
The team travelled to Moscow posing as tourists.
They drank coffee, admired buildings and gave the impression of people mainly interested in whether breakfast was included in the room price.
We shall leave the details of the operation to the film.
This story is about what changed when a man who had seemed beyond reach for years suddenly became reachable.
One morning, his chair remained empty.
The first official announcement said everything was under control.
That sounded reassuring.
Except that nobody knew where the man in control had gone.
An arrival without a red carpet
When the news came from The Hague, part of the world expected a victory show.
There was none.
No cage in a public square. No humiliating parade before the cameras. No politician allowed to announce the sentence in advance.
After the transfer to the International Criminal Court, procedures followed.
The suspect was told about his rights.
And given a lawyer.
Some victims found that difficult to accept.
Their relatives had often had no lawyer. Sometimes not even a chance to tell anyone where they were.
But that was precisely why the rules could not disappear here.
A court had to show that it worked differently from the power it was investigating.
Even for a hated suspect, evidence had to be tested. He too had to be able to defend himself. Judges had to determine guilt.
Arrival in The Hague was the beginning of a court case.
Not its conclusion.
But would the court still be there?
For years, Ordanov had considered how to get Putin to The Hague.
Along the way, a second question had arisen.
Would the court there still be able to function properly?
The American government had imposed sanctions on court officials and later on the institution itself. Washington had even threatened to dismantle the court.[6]
A court needs more than a building and a judge with a serious expression. Salaries must be paid. Investigators must be able to travel. Banks and suppliers must feel able to provide their services.
You do not have to demolish a courtroom to make justice difficult.
Sometimes you begin with the bank account.
American objections included investigations concerning Americans and Israeli leaders. Reuters had also reported, before Maduro’s capture, that Washington wanted guarantees against possible prosecution of Trump and his senior officials.[4] [5]
That did not prove that the later operation in Venezuela had increased those concerns.
Nor could Ordanov know whether Trump mainly wanted to protect himself, allies or Putin as well.
He could not read minds.
But he could see the danger: if powerful countries could paralyse a court whenever it came too close, “no one above the law” would become a principle with exceptions for the best-armed visitors.
Europe had a responsibility here too.
Offering The Hague as an address for justice was not enough. Europe and the other member countries had to keep the door open, enable investigators to work and allow judges to decide independently.
Even when an ally would rather not hear their judgement.
Ordanov wanted to bring someone before a court.
There had to remain a court where power did not take priority over evidence.
Ordanov got a file too
Many people welcomed the Ukrainian intelligence chief as a hero.
Then came the questions.
Who had authorised it? Which laws had been broken? Had civilians been endangered? Which governments had helped?
The examination of the operation stood alongside the examination of the allegations against Putin.
One file did not make the other unnecessary.
Ordanov did not enjoy that.
But he understood it.
If his answer to every question was simply “Maduro”, he had supplied an example, not an account of his own responsibility.
And a world in which every country could take people from anywhere because it considered itself right was not a safe world.
Not for Ukrainians either.
The war did not take a day off
Outside the courtroom, the difficult work continued.
Capturing one man did not repair a ruined home. It did not bring back a father killed in the war. It did not automatically silence every weapon.
Uncertainty spread in Moscow. Some wanted negotiations. Others wanted to continue the war. Others mainly wanted to save their own positions.
An opening could also become a new danger.
So diplomats worked on contact, agreements and preventing further escalation.
In this story, local pauses in the fighting followed. Prisoners were exchanged. Aid workers reached people who had received little help for months.
No sudden worldwide miracle.
But movement.
And for someone finally reunited with his brother, a small diplomatic step was a very big moment.
The woman with the folder
In a Ukrainian kitchen, a woman followed the news.
A folder lay before her.
Photographs. Names. Dates. Copies of letters that had never received a reply.
On television, people debated who had won.
She wanted to know whether someone would finally hear her.
Not as a short clip between two other news items.
As a witness.
She took a clean sheet of paper and began her statement.
For the first time in a long while, writing did not feel only like preserving what had been lost.
It felt like beginning something.
Beside the sea
A few weeks later, in this fictional story, Ordanov walked along the promenade at Scheveningen.
The wind took no account of his reputation.
His coffee grew cold. A seagull studied his sandwich with the same sense of entitlement that great powers sometimes bring to smaller countries.
He pulled his plate a little closer.
Further along, children played on the beach.
He stopped for a moment.
That had to be the point of it all. Not his name in a history book. Not a spectacular operation that would later become an exciting trailer.
Ordinary people being able to do ordinary things again.
Go to school. Open a shop. Plan a holiday without first checking where the nearest bomb shelter was.
No one above the law
We do not have to wait for the invented events of January 2029 to work towards justice.
Preserve evidence. Protect witnesses. Support independent courts. Cooperate on lawful arrests. Help victims, even when their war attracts less attention.
That work is less spectacular than a vanished president.
But it makes justice less dependent on an exceptional operation.
A T-shirt cannot hold a complete peace plan.
But it can hold a destination:
NEXT STOP: THE HAGUE.
And beneath it, the rule that must apply to everyone:
NO ONE ABOVE THE LAW.
The real victory comes when people can live peacefully again — and nobody has to break into a palace first.
Next Stop: The Hague
Niemand boven de wet
Dit is een fictief toekomstverhaal. De Amerikaanse gevangenneming van Nicolás Maduro in januari 2026 en de besproken Amerikaanse sancties vormen de historische achtergrond. Alexei Ordanov, zijn operatie tegen Poetin en de gebeurtenissen in januari 2029 zijn verzonnen. Dit is geen nieuwsbericht of voorspelling.
In januari 2029 stond in een zwaar bewaakte residentie in Moskou het ontbijt klaar.
De bewoner niet.
Er waren beveiligers. Er waren camera’s. Er waren deuren waarachter weer andere deuren zaten.
Maar Vladimir Poetin was verdwenen.
Achtenveertig uur later bevond hij zich in Den Haag.
Voor het eerst sinds lange tijd had iemand anders zijn agenda bepaald.
Het idee begon in Caracas
Drie jaar eerder had Alexei Ordanov naar het nieuws over Venezuela gekeken.
Amerikaanse militairen hadden Nicolás Maduro gevangengenomen en naar de Verenigde Staten gebracht.[2]
Ordanov, in dit verhaal het hoofd van een Oekraïense inlichtingendienst, bleef naar het scherm kijken.
Niet omdat hij dacht dat Venezuela en Rusland hetzelfde waren. Niet omdat hij de juridische bezwaren tegen de Amerikaanse actie onbelangrijk vond.
Maar omdat één gedachte zich niet meer liet wegdrukken:
Een bewaakte residentie was blijkbaar geen levenslange garantie tegen arrestatie.
Op zijn bureau lagen dossiers over de oorlog. Verklaringen, foto’s, namen van vermiste mensen.
Hij dacht aan de afstand tussen een arrestatiebevel en een daadwerkelijke arrestatie.
Op papier was die afstand enkele regels.
In werkelijkheid stonden er grenzen, legers en politieke belangen tussen.
Drie jaar is geen lange voorbereiding
Ordanov begon niet met een vliegticket.
Hij begon met vragen.
Was het denkbaar? Wie zou er gevaar lopen? Wat kon er gebeuren met de oorlog? En hoe voorkwam je dat een operatie die gerechtigheid moest brengen, een nog grotere ramp veroorzaakte?
Een zwaar beschermde leider ophalen was geen pakketje afhalen bij een bezorgpunt.
Maanden werden jaren.
Er werden mogelijkheden onderzocht en verworpen. Mensen trokken zich terug. Omstandigheden veranderden.
Ordanov verzamelde een klein team en zocht betrouwbare contacten, ook in West-Europa.
Maar de belangrijkste vraag bleef terugkomen.
“Als de Amerikanen het kunnen,” zei een medewerker, “waarom wij dan niet?”
Ordanov keek op.
“Dat iets mogelijk is, betekent nog niet dat het ook mag.”
Het was een ongemakkelijke zin voor iemand die ondertussen verder werkte aan zijn plan.
Toeristen met weinig belangstelling voor souvenirs
Pas toen zich in deze verzonnen toekomst een uitzonderlijke gelegenheid voordeed, zette Ordanov zijn plan door.
Het team reisde naar Moskou onder een toeristische dekmantel.
Ze dronken koffie, bekeken gebouwen en maakten de indruk van mensen die vooral wilden weten of het ontbijt bij de kamerprijs inbegrepen was.
Hoe de operatie verliep, laten we aan de film over.
Dit verhaal gaat over wat er veranderde toen een man die jarenlang buiten bereik leek, plotseling bereikbaar werd.
Op een ochtend bleef zijn stoel leeg.
De eerste officiële mededeling luidde dat alles onder controle was.
Dat klonk geruststellend.
Alleen wist niemand waar de controleur was gebleven.
Een aankomst zonder rode loper
Toen het nieuws uit Den Haag kwam, verwachtte een deel van de wereld een overwinningsvoorstelling.
Die kwam er niet.
Geen kooi op een plein. Geen vernederende rondleiding voor de camera’s. Geen politicus die alvast de straf mocht aankondigen.
Na de overdracht aan het Internationaal Strafhof volgden procedures.
De verdachte kreeg uitleg over zijn rechten.
En een advocaat.
Sommige slachtoffers vonden dat moeilijk te verdragen.
Hun familieleden hadden vaak geen advocaat gehad. Soms niet eens de mogelijkheid om te laten weten waar ze waren.
Maar juist daarom mochten de regels hier niet verdwijnen.
Een rechtbank moest bewijzen dat zij anders werkte dan de macht die zij onderzocht.
Ook bij een gehate verdachte moest bewijs worden getoetst. Ook hij moest zich kunnen verdedigen. Schuld moest worden vastgesteld door rechters.
Aankomst in Den Haag was het begin van een rechtszaak.
Niet het einde ervan.
Maar staat de rechtbank er dan nog?
Ordanov had jarenlang nagedacht over de vraag hoe hij Poetin naar Den Haag kon krijgen.
Onderweg was er een tweede vraag bij gekomen.
Zou het Strafhof daar nog behoorlijk kunnen functioneren?
De Amerikaanse regering had sancties opgelegd aan medewerkers van het hof en later aan de instelling zelf. Vanuit Washington klonk zelfs de dreiging het hof te ontmantelen.[6]
Een rechtbank heeft meer nodig dan een gebouw en een rechter met een ernstig gezicht. Er moeten salarissen worden betaald. Onderzoekers moeten kunnen reizen. Banken en leveranciers moeten hun diensten durven leveren.
Je hoeft een rechtszaal niet af te breken om rechtspraak moeilijk te maken.
Soms begin je bij de bankrekening.
De Amerikaanse bezwaren betroffen onder meer onderzoeken naar Amerikanen en Israëlische leiders. Reuters berichtte bovendien al vóór Maduro’s gevangenneming dat Washington garanties verlangde tegen mogelijke vervolging van Trump en zijn hoogste medewerkers.[4] [5]
Of de latere operatie in Venezuela die zorgen vergrootte, was daarmee niet bewezen.
Evenmin kon Ordanov weten of Trump vooral zichzelf, bondgenoten of ook Poetin wilde beschermen.
Hij kon geen gedachten lezen.
Wel zag hij het gevaar: als machtige landen een rechtbank mogen verlammen zodra die te dichtbij komt, wordt “niemand boven de wet” een beginsel met uitzonderingen voor de best bewapende bezoekers.
Daar lag ook een Europese verantwoordelijkheid.
Den Haag aanbieden als adres voor gerechtigheid was niet genoeg. Europa en de andere aangesloten landen moesten ervoor zorgen dat de deur openbleef, de onderzoekers hun werk konden doen en rechters onafhankelijk konden oordelen.
Ook wanneer een bondgenoot dat oordeel liever niet hoorde.
Ordanov wilde iemand naar de rechtbank brengen.
Dan moest er wel een rechtbank blijven waar macht geen voorrang kreeg boven bewijs.
Ordanov kreeg ook een dossier
De Oekraïense inlichtingenchef werd door velen als held ontvangen.
Daarna kwamen de vragen.
Wie had toestemming gegeven? Welke wetten waren geschonden? Waren burgers in gevaar gebracht? Welke regeringen hadden geholpen?
De beoordeling van de operatie stond naast de beoordeling van de beschuldigingen tegen Poetin.
Het ene dossier maakte het andere niet overbodig.
Dat vond Ordanov niet prettig.
Maar hij begreep het.
Als zijn antwoord op iedere vraag alleen “Maduro” was, had hij een voorbeeld gegeven, geen verantwoording afgelegd.
En een wereld waarin ieder land overal mensen kon meenemen omdat het zichzelf gelijk gaf, was geen veilige wereld.
Ook niet voor Oekraïners.
De oorlog nam geen vrije dag
Buiten de rechtszaal ging het moeilijke werk verder.
De gevangenneming van één man maakte geen kapotte woning heel. Ze bracht geen gesneuvelde vader terug. Ze schakelde niet automatisch alle wapens uit.
In Moskou ontstond onzekerheid. Sommigen wilden onderhandelen. Anderen wilden de oorlog voortzetten. Weer anderen wilden vooral hun eigen positie redden.
Een opening kon ook een nieuw gevaar worden.
Daarom werkten diplomaten aan contact, afspraken en het voorkomen van verdere escalatie.
In dit verhaal kwamen er plaatselijke gevechtspauzes. Gevangenen werden uitgewisseld. Hulpverleners bereikten mensen die maandenlang nauwelijks hulp hadden ontvangen.
Geen plotseling wereldwonder.
Wel beweging.
En voor iemand die eindelijk zijn broer terugzag, was een kleine diplomatieke stap een heel groot moment.
De vrouw met de map
In een Oekraïense keuken volgde een vrouw het nieuws.
Voor haar lag een map.
Foto’s. Namen. Data. Kopieën van brieven waarop nooit antwoord was gekomen.
Op televisie discussieerden mensen over wie gewonnen had.
Zij wilde weten of iemand haar eindelijk zou horen.
Niet als een kort filmpje tussen twee andere berichten.
Als getuige.
Ze pakte een schoon vel papier en begon haar verklaring.
Voor het eerst in lange tijd voelde schrijven niet alleen als bewaren wat verloren was gegaan.
Het voelde als ergens aan beginnen.
Aan zee
Een paar weken later wandelde Ordanov in dit verzonnen verhaal over de boulevard van Scheveningen.
De wind hield geen rekening met zijn reputatie.
Zijn koffie werd koud. Een meeuw bekeek zijn broodje met dezelfde vanzelfsprekendheid waarmee grote mogendheden soms naar kleinere landen kijken.
Hij trok het bord wat dichter naar zich toe.
Verderop speelden kinderen op het strand.
Hij bleef even staan.
Daarvoor moest het uiteindelijk zijn. Niet voor zijn naam in een geschiedenisboek. Niet voor een spectaculaire operatie waar later een spannende trailer van werd gemaakt.
Voor gewone mensen die weer iets gewoons konden doen.
Naar school gaan. Een winkel openen. Een vakantie plannen zonder eerst te controleren waar de dichtstbijzijnde schuilkelder lag.
Niemand boven de wet
We hoeven niet te wachten op de verzonnen gebeurtenissen van januari 2029 om aan gerechtigheid te werken.
Bewijs bewaren. Getuigen beschermen. Onafhankelijke rechtspraak steunen. Samenwerken aan rechtmatige arrestaties. Slachtoffers helpen, ook wanneer hun oorlog minder aandacht krijgt.
Dat werk is minder spectaculair dan een verdwenen president.
Maar het maakt gerechtigheid minder afhankelijk van een uitzonderlijke operatie.
Op een T-shirt past geen volledig vredesplan.
Wel een bestemming:
NEXT STOP: THE HAGUE.
Met daaronder de regel die voor iedereen moet gelden:
NO ONE ABOVE THE LAW.
De echte overwinning komt wanneer mensen weer rustig kunnen leven — en niemand daarvoor eerst een paleis hoeft binnen te dringen.