Automatic translation of the English text. Humour and nuance may change. Choose English to restore the original.
Loading language selector…
One Hour Free. Already Booked.
Last night we were given an extra hour.
No subscription required. No discount code entered. We did not even have to accept cookies.
At three o’clock, it simply became two o’clock again.
I think that is excellent service. A pity it is offered only once a year, and that we have to return the gift in spring.
But the important question is: what do we do with that extra hour?
Sleep longer? Enjoy a leisurely breakfast? Call someone we have been meaning to speak to for weeks?
Or finally catch up on the backlog created by all the devices that were supposed to save us time?
My computer has time. Let me check my diary.
I have been enthusiastic about technology all my life. Computers, the internet and now AI have given me extraordinary possibilities. I can write stories, build websites and keep in touch with people on the other side of the world, all from home.
Things that once took days can sometimes be done in minutes.
I think that is wonderful.
But something curious happens to the time we gain.
If a task used to take two hours and now takes twenty minutes, you might expect a hundred minutes to be left over.
On paper, that adds up.
In my diary, rather less so.
Because the same technology immediately reveals three other things I could make. Another image. A better page. A new idea that seemed too complicated yesterday.
Before I know it, I am spending longer at it than before.
Having more fun. But not having more free time.
My computer has not given me peace and quiet. It has given my curiosity an unlimited budget.
Everything gets faster. Except slowing down.
We order groceries without going to the shop. We send messages without writing letters. In seconds, we find information that once required a trip to the library.
And yet everywhere we hear: “Busy, busy, busy.”
Perhaps we have made a strange arrangement with progress.
As soon as something can happen faster, we expect a faster reply too.
In the past, a letter was allowed to be in transit. Today, a message left unanswered for four minutes can prompt someone to ask whether anything is wrong.
“I saw you were online.”
Yes. I was checking the time.
Apparently, that has become a social obligation.
One person’s time saving becomes another person’s new deadline. A business can deliver faster, and is then expected to deliver faster still. An employee can process more work, and receives a bigger pile.
Efficiency can help us. But it does not know when enough is enough.
People still have to decide that.
The deer missed the update
My phone knows the clocks have gone back. So does my laptop. My watch has taken care of it automatically. Only the deer at the edge of the woods appears not to have received the update. It follows its own rhythm while we shift our journeys by an hour in relation to daylight. Today, the Dutch wildlife-collision organisation Stichting Wildaanrijding Nederland warns that movements of wild animals can consequently overlap more with morning and evening rush hours. The animal has not suddenly become less careful. We are passing at a different time.
There is something to learn from that. We change the clock and expect everything to fall into place. But an animal has no nine o’clock meeting and no understanding of our hurry. For drivers, it means paying particular attention around twilight and adjusting speed near woodland. The deer cannot read our diary. Fortunately, we can look outside.
A cup of coffee does not need to become more efficient
Perhaps we need to learn not only to save time, but also to leave some time alone.
Take a cup of coffee.
You can drink it on the move while answering three messages and walking to your next appointment.
Or you can sit down for it.
With someone else.
Suddenly, the same coffee takes half an hour.
Economically, perhaps a questionable achievement. In human terms, possibly the best half-hour of the day.
A conversation with a friend does not have to produce a result. A walk does not have to set a personal record. An afternoon with your partner does not need to be summarised afterwards as five tips for a better relationship.
Some things are valuable while they are happening.
There does not have to be a report.
Not everyone can simply slow down
Of course, it is easy to advise people to live more slowly from a comfortable chair.
But someone who needs two jobs to pay the rent is not waiting for a story about leisurely breakfasts.
Someone caring for a sick partner may not be able to switch off notifications.
And someone working on Sunday may have experienced last night mainly as a longer shift.
Time is therefore a social question too. If technology genuinely takes work off our hands, we need to discuss who benefits.
Only the shareholder? The customer receiving ever faster service? Or also the employee who might benefit from less pressure, a better rota or more free time?
Not every productivity gain can immediately become a Friday off. But if we never discuss it, we can be fairly sure where the gains will not end up.
With people who are constantly in a hurry.
Suppose AI has finally sorted everything out by 2050
Let us step into an imaginary future for a moment.
It is October 2050. My digital assistant has organised my appointments, processed my paperwork and prepared my journey.
“Good news, Ad,” it says. “You have three hours free this afternoon.”
“Wonderful.”
“I have already prepared suggestions for making the best possible use of them.”
“No.”
There is a short silence.
That can be digital now too.
“Would you perhaps like a personal development plan instead?”
“No. I want to sit at an outdoor café.”
“For what purpose?”
“I will find out when I get there.”
Perhaps that will become an important skill of the future: telling a perfectly functioning assistant that it does not need to arrange anything for a while.
And then not arranging anything yourself either.
We are allowed to keep some of the gains
I look forward to that future. Better technology, less tedious work and more opportunities to create things we enjoy.
I do not have to get rid of my computer to enjoy a quiet coffee.
I just have to decide to close it occasionally.
And employers, governments and businesses need to dare to ask the same question on a larger scale: are we using new possibilities solely to produce more, or also to make life more pleasant?
We can start small.
Leave some of the time we save unallocated. Put the phone down during a conversation. Sometimes reply to a message later without attaching a confession of guilt.
And accept that someone doing nothing for a moment is not necessarily falling behind.
Perhaps they have finally arrived somewhere.
Today there is an hour
Of course, turning back the clocks does not give us an extra hour of life. We have changed the clock.
But the feeling is pleasant enough to hold on to for a moment.
Today, there seems to be a little more room.
I do not think I will open a new project to fill it.
Perhaps I will enjoy a longer coffee with my wife. Perhaps we will go for a walk. Without measuring anything, and without planning a report along the way.
Although I know myself well enough by now not to promise that last part.
My phone will probably still want something from me.
It will have to wait.
I was given an hour today. Someone else does not have to put an appointment in it immediately.
Een uur cadeau. Helaas al volgeboekt.
Vannacht hebben we een uur cadeau gekregen.
Geen abonnement voor afgesloten. Geen kortingscode ingevoerd. Zelfs geen cookies hoeven accepteren.
Om drie uur werd het gewoon weer twee uur.
Ik vind dat een uitstekende service. Jammer dat die maar één keer per jaar wordt aangeboden en dat we het cadeau in het voorjaar weer moeten inleveren.
Maar de belangrijkste vraag is natuurlijk: wat doen we met dat extra uur?
Langer slapen? Rustig ontbijten? Iemand bellen die we al weken willen spreken?
Of eindelijk de achterstand wegwerken die we hebben opgebouwd met alle apparaten die ons tijd moesten besparen?
Mijn computer heeft tijd. Ik moet even kijken.
Ik ben al mijn hele leven enthousiast over technologie. Computers, internet en nu AI hebben mij ongekende mogelijkheden gegeven. Ik kan vanuit huis verhalen schrijven, websites bouwen en contact houden met mensen aan de andere kant van de wereld.
Wat vroeger dagen kostte, lukt soms in minuten.
Dat vind ik prachtig.
Alleen gebeurt er iets merkwaardigs met die gewonnen tijd.
Als een taak vroeger twee uur kostte en nu twintig minuten, zou je denken dat er honderd minuten overblijven.
Op papier klopt dat.
In mijn agenda minder.
Want met dezelfde technologie ontdek ik onmiddellijk drie andere dingen die ik óók kan maken. Een extra afbeelding. Een betere pagina. Een nieuw idee dat gisteren nog te ingewikkeld leek.
Voordat ik het weet, ben ik langer bezig dan vroeger.
Wel met meer plezier. Maar niet met meer vrije tijd.
Mijn computer heeft mij geen rust gegeven. Hij heeft mijn nieuwsgierigheid een onbeperkt budget verstrekt.
Alles gaat sneller. Behalve rustig aan doen.
We bestellen boodschappen zonder naar de winkel te gaan. We versturen een bericht zonder een brief te schrijven. We vinden binnen enkele seconden informatie waarvoor we vroeger naar een bibliotheek moesten.
En toch hoor je overal: “Druk, druk, druk.”
Misschien omdat we een vreemde afspraak hebben gemaakt met vooruitgang.
Zodra iets sneller kan, verwachten we ook sneller antwoord.
Vroeger mocht een brief onderweg zijn. Tegenwoordig kan een bericht na vier minuten al aanleiding geven tot de vraag of er iets met je aan de hand is.
“Ik zag dat je online was.”
Ja. Ik keek hoe laat het was.
Dat bleek inmiddels een sociale verplichting.
De tijdwinst van de één wordt zo de nieuwe deadline van de ander. Een bedrijf kan sneller leveren en moet vervolgens nóg sneller leveren. Een medewerker kan meer verwerken en krijgt een grotere stapel.
Efficiëntie kan ons helpen. Maar zij weet uit zichzelf niet wanneer het genoeg is.
Daar moeten mensen nog steeds iets over zeggen.
Het hert heeft de update gemist
Mijn telefoon weet dat de wintertijd is ingegaan. Mijn laptop ook. Mijn horloge heeft het zelfstandig geregeld. Alleen het hert aan de bosrand heeft de update kennelijk niet ontvangen. Het blijft zijn ritme volgen, terwijl wij onze verplaatsingen ten opzichte van het daglicht een uur verschuiven. Stichting Wildaanrijding Nederland waarschuwt vandaag dat verplaatsingen van wilde dieren daardoor meer kunnen samenvallen met de ochtend- en avondspits. Het dier is niet ineens onvoorzichtiger geworden. Wij komen op een ander moment langs.
Daar zit iets leerzaams in. Wij veranderen de klok en verwachten dat alles weer klopt. Maar een dier heeft geen vergadering om negen uur en geen begrip voor onze haast. Voor automobilisten betekent dat juist rond de schemering extra opletten en bij bosranden snelheid aanpassen. Het hert kan onze agenda niet lezen. Wij kunnen gelukkig wel naar buiten kijken.
Een kop koffie hoeft niet efficiënter
Misschien moeten we niet alleen leren tijd te besparen, maar ook leren tijd te laten bestaan.
Neem een kop koffie.
Die kun je onderweg drinken, terwijl je drie berichten beantwoordt en alvast naar je volgende afspraak loopt.
Je kunt er ook voor gaan zitten.
Met iemand erbij.
Dan duurt dezelfde koffie ineens een halfuur.
Economisch gezien wellicht een twijfelachtige prestatie. Menselijk gezien mogelijk het beste halfuur van de dag.
Een gesprek met een vriend hoeft geen resultaat op te leveren. Een wandeling hoeft geen persoonlijk record te worden. Een middag met je partner hoeft niet achteraf te worden samengevat als vijf tips voor een betere relatie.
Sommige dingen zijn waardevol terwijl ze gebeuren.
Daar hoeft geen rapport uit te komen.
Niet iedereen kan zomaar langzamer
Nu is het gemakkelijk om vanuit een comfortabele stoel te adviseren dat mensen wat rustiger moeten leven.
Maar wie twee banen nodig heeft om de huur te betalen, zit niet op een verhaal over lang ontbijt te wachten.
Wie voor een zieke partner zorgt, kan de meldingen misschien niet uitzetten.
En wie op zondag werkt, heeft vannacht mogelijk vooral een langere dienst ervaren.
Daarom is tijd ook een maatschappelijke kwestie. Als technologie werkelijk werk uit handen neemt, moeten we bespreken wie daarvan profiteert.
Alleen de aandeelhouder? De klant die steeds snellere service krijgt? Of ook de medewerker die misschien wat minder werkdruk, een beter rooster of meer vrije tijd zou kunnen krijgen?
Niet iedere productiviteitswinst kan onmiddellijk worden omgezet in een vrije vrijdag. Maar als het gesprek er nooit over gaat, weten we vrij zeker waar de winst níét terechtkomt.
Bij mensen die voortdurend haast hebben.
Stel dat AI in 2050 eindelijk alles heeft geregeld
Laten we even een verzonnen toekomst binnenlopen.
Het is oktober 2050. Mijn digitale assistent heeft mijn afspraken georganiseerd, mijn administratie verwerkt en mijn reis voorbereid.
“Goed nieuws, Ad,” zegt hij. “U heeft vanmiddag drie uur vrij.”
“Prachtig.”
“Ik heb alvast suggesties opgesteld om die tijd optimaal te benutten.”
“Nee.”
Er valt een korte stilte.
Dat kan inmiddels ook digitaal.
“Wilt u dan misschien een persoonlijk ontwikkelplan?”
“Nee. Ik wil op een terras zitten.”
“Met welk doel?”
“Dat merk ik daar wel.”
Misschien wordt dat wel een belangrijke vaardigheid van de toekomst: een uitstekend werkende assistent kunnen vertellen dat hij even niets hoeft te regelen.
En vervolgens zelf ook niets regelen.
We mogen iets van de winst houden
Ik wil die toekomst graag tegemoet. Met betere technologie, minder vervelend werk en meer mogelijkheden om te maken wat we mooi vinden.
Ik hoef mijn computer niet weg te doen om rustig koffie te drinken.
Ik moet alleen af en toe besluiten hem dicht te klappen.
En werkgevers, overheden en bedrijven moeten dezelfde vraag op grotere schaal durven stellen: gebruiken we nieuwe mogelijkheden uitsluitend om meer te produceren, of ook om het leven aangenamer te maken?
We kunnen klein beginnen.
Een deel van de bespaarde tijd niet opnieuw inplannen. Tijdens een gesprek de telefoon laten liggen. Een bericht soms later beantwoorden zonder daar een schuldbekentenis bij te schrijven.
En accepteren dat iemand die even niets doet, niet noodzakelijk achterloopt.
Misschien is hij eindelijk ergens aangekomen.
Vandaag is er een uur
De wintertijd geeft ons natuurlijk geen extra uur in ons leven. We hebben de klok verzet.
Maar het gevoel is mooi genoeg om even vast te houden.
Vandaag lijkt er een beetje ruimte bij te zijn gekomen.
Ik denk dat ik daar geen nieuw project voor open.
Misschien drink ik een langere kop koffie met mijn vrouw. Misschien maken we een wandeling. Zonder iets te meten en zonder onderweg alvast een verslag te bedenken.
Hoewel ik mezelf inmiddels goed genoeg ken om dat laatste niet te beloven.
Mijn telefoon zal waarschijnlijk nog wel iets van me willen.
Die moet dan even wachten.
Ik heb vandaag een uur gekregen. Daar hoeft niet onmiddellijk iemand anders een afspraak in te zetten.