I Want to Live Longer. And Keep Taking Part.
My phone gets regular updates.
Unfortunately, my knees do not.
That seems a peculiar distribution of progress. The device I bought a few years ago keeps improving. The body I have been travelling in for much longer relies mainly on maintenance and sensible use.
Somebody might have told me about that last part a little sooner.
We are living longer. That is good news.
But when we discuss extra years, I would like to know what those years contain.
Can I still go places? Make my own decisions? Learn something, help someone or develop a plan that makes those around me slightly nervous?
Simply putting more distance between myself and my date of birth seems a rather limited ambition.
More years. But what do we do with them?
On 30 October, WHO/Europe announced that the fifty-three member states of its European Region had adopted new plans for healthy ageing and for AI in healthcare.
That region, incidentally, extends beyond the European Union.
The thinking behind the ageing plan appeals to me: longer lives should come with attention to health, support close to home and action against age discrimination. 1
That may sound obvious.
Until you notice how often we discuss older people as though they were mainly a future expense.
More care needed.
More housing needed.
More support needed.
These issues deserve attention. But sitting across the table is someone who still knows things, wants things and may have considerable expertise.
Ask them.
They might even have a better idea for the table.
Retirement did not take my curiosity with it
I have been an entrepreneur since 1970.
Mobile phones, the internet, websites and eventually AI came along afterwards.
With every development, I could have thought: I am too old for that.
It would have saved me a great deal of figuring things out.
And a great deal of enjoyment.
Understanding new technology is not always easy. Sometimes I search for a button that was somewhere else yesterday. Sometimes a program tells me it has become simpler, while I can find less than before.
But curiosity does not ask for a birth certificate.
An older entrepreneur can use AI to develop an idea. Someone who finds travel difficult can learn a language or stay in touch with people far away. A retired craftsperson can make their experience available to a new generation.
I would like to see those possibilities grow.
With one condition.
People must retain a choice.
Independent, provided the form cooperates
We like to say that older people should remain independent.
Then we make booking an appointment possible only through an app.
The app requires an account.
The account requires a code.
The code arrives on the same device on which you are trying to understand where to enter it.
Then a message announces that your session has expired.
I nearly have too.
If independence matters, services must be designed so people can use them.
Clear language. Readable text. Understandable steps.
And someone available when things go wrong.
A telephone number is helpful only if somebody eventually answers.
Digital life improves when designers consider people who see or hear less well, react more slowly or simply do not want to study a new user experience for every task.
Younger people benefit too, incidentally.
They also get older along the way.
A smart assistant is welcome to help
Let AI help explain a complicated letter.
Let it prepare questions for a conversation, organise appointments or read a text aloud.
That can be practical.
But I want to understand what it does, what information it uses and how to correct a mistake.
Especially in healthcare.
In its new AI plan, WHO/Europe emphasises demonstrably safe and effective applications, staff training and clear accountability when something goes wrong. 1
That seems a sensible starting point.
When a computer summarises my information, I want a healthcare professional to be able to recognise and correct important errors.
When I do not understand something, I want to ask a question.
Even if that question is missing from the menu.
Who gets the time we save?
With new technology, I often hear how much time it can save.
Then I become curious.
Where does that time go?
Suppose a care worker has less paperwork to do.
Does that create more room for conversation? For explanations? For noticing someone who says everything is fine but goes outside less and less?
Or does the schedule simply become fuller?
Software does not answer that question for us.
Organisations, managers and ultimately society make that decision.
An efficient system can be valuable.
I just hope the patient notices a benefit too.
A robot can bring coffee
Perhaps a robot will bring me a coffee one day.
Excellent.
If it remembers how I take it, that is already a good first impression.
A digital conversation partner might also offer distraction or help establish contact.
But I would be sorry if the arrival of such a device automatically meant fewer human visitors.
I can imagine a future home full of sensors.
Everything is tracked.
Everything is measured.
Nobody asks how my day was.
Let us design a more sociable future.
Technology can help arrange an appointment, make transport more accessible or connect someone with a suitable activity.
Then it helps me get out into the world.
I like that prospect.
Taking part is not an obligation to perform
There is a trap in my enthusiasm, however.
When we say older people still have so much to contribute, we must not turn that into a new admission requirement.
Nobody needs to start a business to deserve respect.
Nobody needs to be digitally skilled, healthy or exceptionally active to belong.
Someone needing considerable help remains a person with preferences, relationships and a history of their own.
Taking part can mean volunteering.
It can also mean choosing when visitors come, what music plays or who sits beside you at the table.
Deciding small things for yourself can matter enormously.
What if I still have a new plan?
Perhaps we should ask more often what someone wants to retain as they grow older.
Their daily walk?
Doing their own shopping?
Contact with former colleagues?
The opportunity to try something new without immediately being told to take it easy?
Abilities change, of course. Sometimes life calls for help, adjustment or saying goodbye.
But let us not remove possibilities in advance because a particular age appears on a form.
My knees may slow me down occasionally.
The people around me need not do that as a precaution.
A longer life, with something to look forward to
The progress I hope to see comes in many forms.
Better care.
A digital service that works for me.
A bench along the way.
A neighbourhood where you meet someone.
A staff member with time to listen.
People who ask about your plans before assuming you no longer have any.
I do not know how many more years I have.
But I do know that I want reasons to approach each new day with curiosity.
A story to write.
Something to investigate.
Someone to laugh with.
My phone can have another update tonight.
I still have plans for tomorrow.
Ik wil langer leven. Maar graag ook langer meedoen.
Mijn telefoon krijgt regelmatig een update.
Mijn knieën doen daar helaas niet aan mee.
Dat vind ik een merkwaardige verdeling van de vooruitgang. Het apparaat dat ik een paar jaar geleden kocht, wordt voortdurend verbeterd. Het lichaam waarmee ik al veel langer onderweg ben, moet het vooral hebben van onderhoud en verstandig gebruik.
En dat laatste had iemand mij misschien iets eerder mogen vertellen.
We worden ouder. Dat is goed nieuws.
Maar wanneer we over extra levensjaren praten, wil ik graag weten wat er in die jaren zit.
Kan ik nog ergens naartoe? Kan ik zelf beslissen? Kan ik iets leren, iemand helpen of een plan maken waar mijn omgeving licht nerveus van wordt?
Alleen mijn geboortedatum steeds verder achter mij laten, lijkt mij een wat beperkt levensdoel.
Er komen jaren bij. Maar wat doen we ermee?
Op 30 oktober maakte WHO/Europa bekend dat de drieënvijftig lidstaten van haar Europese regio nieuwe plannen hebben aangenomen voor gezond ouder worden en voor AI in de gezondheidszorg.
Die Europese regio is overigens groter dan de Europese Unie.
De gedachte achter het ouderenplan spreekt mij aan: langer leven moet samengaan met aandacht voor gezondheid, ondersteuning dichtbij huis en het bestrijden van leeftijdsdiscriminatie. 1
Dat klinkt misschien vanzelfsprekend.
Tot je merkt hoe vaak we over ouderen spreken alsof zij vooral een toekomstige kostenpost zijn.
Meer zorg nodig.
Meer woningen nodig.
Meer ondersteuning nodig.
Allemaal onderwerpen die aandacht verdienen. Maar ondertussen zit aan de andere kant van de tafel iemand die ook nog iets weet, iets wil en misschien ergens verstand van heeft.
Vraag het hem eens.
Misschien heeft hij zelfs een beter idee voor die tafel.
Mijn pensioen heeft mijn nieuwsgierigheid niet meegenomen
Ik ben sinds 1970 ondernemer.
Daarna kwamen mobiele telefonie, internet, websites en uiteindelijk AI op mijn pad.
Bij iedere ontwikkeling kon ik denken: daar ben ik te oud voor.
Dat had mij een heleboel uitzoekwerk bespaard.
Ook een heleboel plezier.
Nieuwe technologie begrijpen gaat niet altijd vanzelf. Soms zoek ik een knop die gisteren nog ergens anders stond. Soms legt een programma mij uit dat het eenvoudiger is geworden, terwijl ik juist minder kan vinden.
Maar nieuwsgierigheid vraagt geen geboorteakte.
Een oudere ondernemer kan met AI een idee uitwerken. Iemand die minder gemakkelijk reist, kan een taal leren of contact houden met mensen ver weg. Een gepensioneerde vakman kan zijn ervaring toegankelijk maken voor een nieuwe generatie.
Dat zijn mogelijkheden die ik graag verder zie groeien.
Wel met één voorwaarde.
De mens moet zelf iets te kiezen houden.
Zelfstandig, zolang het formulier meewerkt
We zeggen graag dat ouderen zelfstandig moeten blijven.
Vervolgens maken we een afspraak alleen bereikbaar via een app.
Voor die app is een account nodig.
Voor dat account moet een code worden ontvangen.
De code staat op hetzelfde toestel waarop je probeert te begrijpen waar je hem moet invullen.
Daarna verschijnt de mededeling dat je sessie verlopen is.
Ik ook bijna.
Wie zelfstandigheid belangrijk vindt, moet diensten zo ontwerpen dat mensen ze kunnen gebruiken.
Met duidelijke taal. Leesbare letters. Begrijpelijke stappen.
En iemand die bereikbaar blijft wanneer het niet lukt.
Een telefoonnummer is daarbij pas behulpzaam wanneer er uiteindelijk ook iemand opneemt.
De digitale samenleving wordt aangenamer wanneer ontwerpers rekening houden met mensen die minder zien, minder horen, trager reageren of gewoon geen zin hebben om voor iedere handeling een nieuwe gebruikerservaring te bestuderen.
Daar profiteren jongeren trouwens ook van.
Die worden onderweg eveneens ouder.
Een slimme assistent mag best iets voor mij doen
Laat AI gerust helpen een ingewikkelde brief uit te leggen.
Laat hem vragen voorbereiden voor een gesprek, afspraken overzichtelijk maken of een tekst voorlezen.
Dat kan praktisch zijn.
Maar ik wil kunnen begrijpen wat hij doet, welke gegevens hij gebruikt en hoe ik een fout herstel.
Zeker in de zorg.
WHO/Europa benadrukt bij haar nieuwe AI-plan het belang van aantoonbaar veilige en effectieve toepassingen, opleiding van medewerkers en duidelijke verantwoordelijkheid wanneer iets misgaat. 1
Dat lijkt mij een verstandig begin.
Wanneer een computer mijn gegevens samenvat, wil ik dat een zorgverlener belangrijke fouten kan herkennen en herstellen.
En wanneer ik iets niet begrijp, wil ik een vraag kunnen stellen.
Ook wanneer die vraag niet in het keuzemenu staat.
Wie krijgt de gewonnen tijd?
Bij nieuwe technologie hoor ik vaak hoeveel tijd zij kan besparen.
Daarna word ik nieuwsgierig.
Waar gaat die tijd naartoe?
Stel dat een zorgmedewerker minder administratie hoeft te doen.
Komt er dan meer ruimte voor een gesprek? Voor uitleg? Voor aandacht voor iemand die wel zegt dat alles goed gaat, maar ondertussen steeds minder buiten komt?
Of wordt de planning vooral voller?
Dat is geen vraag die de software voor ons beantwoordt.
Daar beslissen organisaties, bestuurders en uiteindelijk wij als samenleving over.
Een efficiënt systeem kan waardevol zijn.
Ik hoop alleen dat de patiënt er ook iets van merkt.
Een robot kan koffie brengen
Misschien brengt een robot mij later een kop koffie.
Uitstekend.
Als hij onthoudt hoe ik die drink, maakt hij al een goede eerste indruk.
Een digitale gesprekspartner kan misschien ook afleiding bieden of helpen contact te leggen.
Maar ik zou het jammer vinden wanneer de komst van zo’n apparaat automatisch betekent dat er minder mensen langskomen.
Ik kan mij een toekomst voorstellen waarin mijn woning vol sensoren hangt.
Alles wordt gevolgd.
Alles wordt gemeten.
Alleen niemand vraagt hoe mijn dag was.
Laten we die toekomst wat gezelliger ontwerpen.
Technologie kan een afspraak helpen regelen, vervoer toegankelijker maken of iemand met een passende activiteit in contact brengen.
Dan helpt zij mij de wereld in.
Daar zie ik veel in.
Meedoen is geen verplichting tot presteren
Er zit wel een valkuil in mijn enthousiasme.
Wanneer we zeggen dat ouderen nog zoveel kunnen bijdragen, mogen we daar geen nieuwe toelatingseis van maken.
Niemand hoeft een bedrijf te beginnen om respect te verdienen.
Niemand hoeft digitaal vaardig, gezond of buitengewoon actief te zijn om erbij te horen.
Ook iemand die veel hulp nodig heeft, blijft een mens met voorkeuren, relaties en een eigen geschiedenis.
Meedoen kan betekenen dat je vrijwilligerswerk doet.
Het kan ook betekenen dat je zelf kiest wanneer je bezoek wilt, welke muziek je hoort of met wie je aan tafel zit.
Zelf beslissen over kleine dingen kan van grote betekenis zijn.
En als ik nog een nieuw plan heb?
Misschien moeten we bij ouder worden wat vaker vragen wat iemand wil behouden.
Zijn dagelijkse wandeling?
Zijn eigen boodschappen?
Het contact met oud-collega’s?
De mogelijkheid om iets nieuws te proberen zonder onmiddellijk te horen dat hij het rustig aan moet doen?
Natuurlijk veranderen mogelijkheden. Soms vraagt het leven om hulp, aanpassing of afscheid.
Maar laten we niet alvast mogelijkheden schrappen omdat er een bepaalde leeftijd op het formulier staat.
Mijn knieën mogen mij af en toe afremmen.
Mijn omgeving hoeft dat niet preventief over te nemen.
Langer leven, met iets om naar uit te kijken
De vooruitgang die ik hoop mee te maken, zit in veel verschillende dingen.
Betere zorg.
Een bruikbare digitale dienst.
Een bankje onderweg.
Een buurt waar je iemand ontmoet.
Een medewerker die tijd heeft om te luisteren.
En mensen die vragen naar je plannen voordat ze aannemen dat je die niet meer hebt.
Ik weet niet hoeveel jaren er voor mij nog bijkomen.
Wel weet ik dat ik graag redenen houd om nieuwsgierig aan een nieuwe dag te beginnen.
Een verhaal om te schrijven.
Iets om uit te zoeken.
Iemand om mee te lachen.
Mijn telefoon mag vanavond weer een update krijgen.
Morgen heb ik zelf ook nog plannen.
Read It. Hear It. Wear It.
Two English designs in our Caribbean style. Open an image to view or download the full design.
