The Car Is Gone. The Coffee’s Still On.
When getting around becomes harder, you can lose touch with people. How do we keep reduced mobility from turning into greater loneliness?
The man who bought the car asked if he could keep the coin for the shopping trolley.
‘Of course,’ Els said. Only after he drove away did it occur to her that she still needed it. She could walk to the supermarket easily enough. She had thought of that before selling the car. She had forgotten about coffee with her sister.
Every Tuesday at ten, she had coffee with Ria, three villages away. The first cup was usually cold by the time they’d caught up. They drank the second.
On the first Tuesday without the car, Ria called at five past ten.
‘I’ve already put your cup out.’
‘Then you’ll know where it is next week,’ said Els.
They both laughed. Then neither spoke for a moment.
Her son had offered to give her lifts. She’d call him without hesitation for a hospital appointment. But she could already hear herself saying she needed to be somewhere at ten on Tuesday. And if he asked what for, she’d probably say, ‘Oh, never mind. It’s only coffee.’
The people you meet along the way
Next door, Jan’s car had been sitting in the driveway for five weeks. The garage had rung with a quote. Jan said he’d think about it. He already knew he couldn’t afford it.
For the first few weeks his friends asked if he was coming back to play cards. ‘Maybe next week,’ he said. He could have asked someone to pick him up. Then he’d have had to explain he might need a lift every week. One evening the phone didn’t ring. His friends had found someone else to fill the fourth chair. Jan understood. He preferred playing with four people too.
Someone who can no longer renew their driving licence for health reasons may know that hesitation. You used to decide on a Sunday afternoon to pop round and see your brother. Now you need someone to take you there and pick you up again. They might be happy to help. Even so, you catch yourself wondering whether your brother really wants a visit.
Sometimes the bus disappears. In a village down the road, a woman took the bus to market for years. The greengrocer knew she wanted half a cauliflower. Afterwards she had coffee with a former colleague she ran into almost every week. When the route was cancelled, her daughter brought her groceries. Only then did the woman realise she’d never asked for her former colleague’s number. They always ran into each other anyway.
A public health problem
In 2023 the US Surgeon General published an advisory about an epidemic of loneliness and social isolation. In 2025 the World Health Organization reported that nearly one in six people worldwide experience loneliness. In a 2022 EU survey, 13 per cent of respondents said they had felt lonely most or all of the previous four weeks. These figures come from different measures. Both show how widespread the problem already is. 1, 2, 3
They can’t tell us how lonely people will be in 2056 or 2076. The OECD has found that people in the countries studied meet in person less often than they used to. Its available comparisons show no clear overall difference between urban and rural residents. Even in the middle of a crowded city, you can miss having someone whose door you can knock on. 4
Two studies help explain how mobility fits in. A US study that followed older adults over time found that giving up driving was associated with a higher risk of social isolation. Isolation is about how much contact you have. Loneliness is about the connection you feel you’re missing. An English study of free bus passes for older people found evidence that using the bus helped with the second problem too. Researchers found less loneliness and more frequent contact with children and friends. 5, 6
When the village gets smaller
About half of EU villages lost residents between 2011 and 2021, according to the OECD. Many villages near cities grew. In remote rural EU regions, most of the decline recorded between 2010 and 2021 came from deaths outnumbering births. Young people leaving for study or work are only part of the story. 7, 8
When local services are under pressure, you may notice it in your week. The shop closes on Mondays. The café serves meals only at weekends. You have to go to the next village for a church service. The local club struggles to find volunteers. Each change has its own causes. Together they can mean you need a lift for more of the everyday encounters you used to take for granted. 7, 9
What Ria did on Tuesday
The following Tuesday, the doorbell rang at quarter past ten. Ria stood there with a box from the bakery.
‘How did you get here?’
‘By bus. I got off a stop too early. The driver said “church”, but you’ve got two.’
‘Couldn’t you have called first?’ Els asked.
‘You’d have said it was too much trouble.’
Inside the box were two pink-iced custard slices. When Els cut the first one, the entire top slid onto the tablecloth. They were still laughing when Ria said that after their call the week before, she’d vacuumed the whole house. Upstairs and downstairs. It was still only eleven.
‘I thought you might enjoy the peace and quiet,’ said Els. ‘A Tuesday without me.’
‘For an hour, maybe,’ Ria said. ‘But that hour was over by eleven.’
Only then did Els understand why Ria had called at five past ten. She’d spent the whole morning thinking she was the one who missed something.
2056 — Everything comes to the door
Imagine a Tuesday in 2056. A woman’s groceries arrive at the door. The delivery driver kindly asks whether he should put the bag in the kitchen. Then he leaves. He has nineteen more stops.
She can go to the market if she books a ride. She has to say in advance when she wants to come home. That works fine for a doctor’s appointment. But how do you know when you’ll want to leave if you don’t know who you’ll meet?
Her daughter calls that evening and asks if she has everything.
‘Yes, love,’ she says. She looks at the bag on the counter and realises that was indeed what her daughter asked.
2076 — There’s soup on Thursdays
In another imagined village, fewer people live there in 2076 than in 2026. The last shop closed long ago. But on Thursdays the baker from the next village sets up a stall beside the community hall. Inside there’s soup. At about four, people start playing cards.
The community minibus goes through the hamlets that day. Anyone who wants a lift can call. There’s an early ride home and a later one. The late ride was added at the request of three card players who kept having to get up halfway through their last game.
One of them brought his neighbour along last week. Today she gets on the bus herself. When she arrives at the hall, he’s already saved her a chair.
‘I thought you only came for the soup,’ he says.
‘So did I last week,’ she says. ‘But I’m owed another game.’
Next Tuesday
A ride to the hospital helps you keep an appointment. A ride to your sister’s helps you keep a relationship going. The first is easier to ask for. With the second, it’s easy to tell yourself it’s only coffee. The person waiting for you may be just as reluctant to bother you.
Els had the timetable on the table when she called her son that evening.
‘Could you drop me at Ria’s on Tuesday? For coffee.’
‘I can do quarter to nine,’ he said. ‘I’m going that way anyway.’
She could come back by bus. It left at twelve minutes past twelve, by the church. She’d work out which church later.
When she called Ria, her sister asked if quarter to nine wasn’t rather early.
‘It is,’ said Els. ‘I’ll bring rolls.’
Lees deze column in het Nederlands +
De auto is verkocht. De koffie staat nog klaar.
Als je minder makkelijk ergens komt, kun je ook mensen kwijtraken. Hoe zorgen we dat minder mobiliteit niet uitloopt op meer eenzaamheid?
De man die de auto kocht, vroeg of hij het muntje voor het winkelwagentje mocht houden.
‘Natuurlijk,’ zei Els. Pas toen hij wegreed, bedacht ze dat ze het zelf nog nodig had. Ze kon prima te voet naar de supermarkt. Daar had ze bij de verkoop zelfs mee gerekend. De koffie bij haar zus was ze vergeten.
Elke dinsdag om tien uur dronk ze koffie bij Ria, drie dorpen verderop. De eerste kop was meestal al koud tegen de tijd dat ze bij waren gepraat. De tweede dronken ze op.
Op de eerste dinsdag zonder auto belde Ria om vijf over tien.
‘Ik heb je kopje al neergezet.’
‘Dan weet je waar het staat voor volgende week,’ zei Els.
Ze lachten allebei. Daarna bleef het even stil.
Haar zoon had aangeboden haar te rijden. Voor een afspraak in het ziekenhuis zou Els hem zonder aarzelen bellen. Maar ze hoorde zichzelf al zeggen dat ze dinsdag om tien uur ergens moest zijn. En als hij vroeg waarvoor, zou ze waarschijnlijk antwoorden: ‘Ach, laat maar. Het is maar koffie.’
De mensen die je onderweg tegenkomt
Bij buurman Jan stond de auto al vijf weken op de oprit. De garage had gebeld met een prijs voor de reparatie. Jan had gezegd dat hij erover zou nadenken. Hij wist toen al dat hij het geld niet had.
Zijn vrienden vroegen de eerste weken of hij weer kwam kaarten. ‘Volgende week misschien,’ zei hij. Hij had kunnen vragen of iemand hem kwam halen. Maar dan had hij ook moeten zeggen dat het misschien iedere week nodig zou zijn. Op een avond ging de telefoon niet. Zijn vrienden hadden iemand anders gevonden om de vierde stoel te vullen. Jan begreep het. Hij had zelf ook liever met vier man gekaart.
Wie op latere leeftijd om gezondheidsredenen zijn rijbewijs niet meer kan verlengen, kan diezelfde aarzeling voelen. Vroeger kon je op zondagmiddag bedenken dat je even bij je broer langs wilde. Nu moet je iemand vragen om je te brengen én weer op te halen. Misschien zeggen ze graag ja. Toch betrap je jezelf erop dat je eerst bedenkt of je broer eigenlijk wel op bezoek zit te wachten.
En soms verdwijnt de bus. In een dorp verderop nam een vrouw jarenlang de bus naar de markt. Bij de groentekraam wist de koopman al dat ze een halve bloemkool wilde. Daarna dronk ze koffie met een oud-collega die ze daar bijna elke week tegenkwam. Toen de lijn werd geschrapt, nam haar dochter de boodschappen mee. Pas toen besefte de vrouw dat ze het telefoonnummer van haar oud-collega nooit had gevraagd. Ze kwamen elkaar toch altijd tegen.
Een volksgezondheidsprobleem
In 2023 sprak de Amerikaanse Surgeon General in een rapport over een epidemie van eenzaamheid en sociaal isolement. In 2025 meldde de Wereldgezondheidsorganisatie dat naar schatting bijna één op de zes mensen wereldwijd zich eenzaam voelt. In een EU-enquête uit 2022 zei 13 procent van de respondenten dat ze zich in de voorafgaande vier weken meestal of altijd eenzaam voelden. De cijfers komen uit verschillende metingen, maar ze laten allebei zien hoe wijdverbreid het probleem al is. 1, 2, 3
Hoe eenzaam we in 2056 of 2076 zullen zijn, valt daaruit niet af te leiden. De OESO ziet wel dat mensen in de onderzochte landen elkaar minder vaak persoonlijk ontmoeten dan vroeger. Tegelijk geven de beschikbare vergelijkingen geen duidelijk algemeen verschil tussen stads- en plattelandsbewoners. Ook midden in een volle stad kun je iemand missen bij wie je zomaar kunt aanbellen. 4
Voor het verband met mobiliteit zijn er twee onderzoeken die ik interessant vind. Een Amerikaans onderzoek dat ouderen langere tijd volgde, vond dat stoppen met autorijden samenhing met een hoger risico op sociaal isolement. Dat gaat over hoeveel contact iemand heeft. Eenzaamheid gaat over hoeveel verbondenheid iemand mist. Een Engelse studie naar gratis buspassen voor ouderen vond aanwijzingen dat busgebruik ook op dat tweede punt hielp. De onderzoekers zagen minder gevoelens van eenzaamheid en vaker contact met kinderen en vrienden. 5, 6
Als het dorp kleiner wordt
Volgens de OESO verloor ongeveer de helft van de dorpen in de EU inwoners tussen 2011 en 2021. Veel dorpen dicht bij steden groeiden juist. In afgelegen landelijke EU-regio’s kwam de gemeten krimp tussen 2010 en 2021 vooral doordat er meer mensen overleden dan er geboren werden. Jongeren die voor studie of werk vertrekken, zijn dus maar een deel van het verhaal. 7, 8
Waar voorzieningen onder druk staan, kan een inwoner het aan zijn week merken. De winkel is op maandag dicht. Het café serveert alleen in het weekend nog eten. Voor de kerkdienst moet je naar het volgende dorp. De vereniging krijgt het steeds moeilijker om vrijwilligers te vinden. Elk van die veranderingen heeft zijn eigen oorzaken. Samen kunnen ze betekenen dat je voor steeds meer gewone ontmoetingen vervoer nodig hebt. 7, 9
Wat Ria op dinsdag deed
De volgende dinsdag om kwart over tien ging de bel. Ria stond voor de deur met een doosje van de bakker.
‘Hoe ben jij hier gekomen?’
‘Met de bus. Ik ben één halte te vroeg uitgestapt. Die chauffeur zei “kerk”, maar jullie hebben er twee.’
‘Had je niet even kunnen bellen?’ vroeg Els.
‘Dan had jij gezegd dat het te veel moeite was.’
Er zaten twee tompoezen in het doosje. Bij het opensnijden schoof de hele bovenkant van de eerste op het tafelkleed. Ze zaten nog te lachen toen Ria zei dat ze de week ervoor na hun telefoontje het hele huis had gestofzuigd. Boven én beneden. Daarna was het pas elf uur geweest.
‘Ik dacht dat jij het wel lekker rustig zou vinden,’ zei Els. ‘Zo’n dinsdag zonder mij.’
‘Een uurtje misschien,’ zei Ria. ‘Maar dat uurtje was om elf uur wel voorbij.’
Pas toen begreep Els waarom Ria om vijf over tien had gebeld. Ze had zelf de hele ochtend gedacht dat zij degene was die iets miste.
2056 — Alles wordt thuisbezorgd
Stel je een dinsdag voor in 2056. Een vrouw krijgt haar boodschappen aan de deur. De bezorger vraagt vriendelijk of hij de tas in de keuken moet zetten. Dan gaat hij door, want hij heeft nog negentien adressen.
Ze kan naar de markt als ze een rit boekt. Ze moet dan meteen zeggen hoe laat ze terug wil. Voor een afspraak bij de dokter is dat prima. Maar hoe laat wil je naar huis als je nog niet weet wie je tegenkomt?
Haar dochter belt die avond en vraagt of ze alles heeft.
‘Ja hoor,’ zegt ze. Ze kijkt naar de tas op het aanrecht en bedenkt dat haar dochter daar inderdaad naar vroeg.
2076 — Donderdag is er soep
In een ander denkbeeldig dorp wonen in 2076 minder mensen dan in 2026. De laatste winkel is al lang weg. Maar op donderdag zet de bakker uit het volgende dorp zijn kraam bij het dorpshuis. Binnen is er soep. Tegen vieren wordt er gekaart.
Het buurtbusje rijdt die dag ook langs de gehuchten. Wie mee wil, kan bellen. Er is een vroege en een late terugrit. Die tweede kwam er op verzoek van drie kaartspelers die elke week halverwege hun laatste potje moesten opstaan.
Een van hen heeft vorige week zijn buurvrouw meegenomen. Vandaag stapt ze zelf in. Als ze bij het dorpshuis aankomt, heeft hij al een stoel voor haar vrijgehouden.
‘Ik dacht dat je alleen voor de soep kwam,’ zegt hij.
‘Dat dacht ik vorige week ook,’ zegt ze. ‘Maar ik heb nog een potje tegoed.’
Volgende dinsdag
Een rit naar het ziekenhuis helpt je een afspraak na te komen. Een rit naar je zus helpt je een band te onderhouden. Voor de eerste vragen we makkelijker om hulp. Bij de tweede zeggen we al gauw dat het maar koffie is. Intussen kan degene die thuis op je wacht net zo goed denken dat ze jou niet moet lastigvallen.
Els had de dienstregeling op tafel liggen toen ze die avond haar zoon belde.
‘Zou je me dinsdag bij Ria kunnen afzetten? Voor de koffie.’
‘Om kwart voor negen kan ik,’ zei hij. ‘Dan moet ik die kant toch uit.’
Terug kon ze met de bus. Die vertrok om twaalf over twaalf, bij de kerk. Welke kerk zou ze nog wel uitzoeken.
Toen ze Ria belde, vroeg die of kwart voor negen niet wat vroeg was.
‘Dat is het ook,’ zei Els. ‘Ik neem broodjes mee.’
Free full-size images
Feel free to download and share these images, or print one for your home or on a T-shirt for yourself. When you share or print an image, please keep the AIcolumns.nl credit and QR code visible and intact so others can find the column.
Please ask us first if you’d like to sell the images or use them on products for sale.


