They Asked for Food. Can They Go Home Afterwards?
Watch Adriana’s ode to the Awá people ↓ · 3 min 36 sec
They came out of the forest, asked for food and went back.
Reading the news, I kept thinking about that last part. Back. We describe a historic encounter with the outside world. Perhaps, for them, it was mainly a way to find food for their children.
According to NOS, around twenty Awá approached a neighbouring Indigenous community in Brazil. Representatives expressed concern about the thin appearance of children and older people. After receiving food, the visitors returned to the forest. Why this group approached its neighbours at this particular moment remains unclear.
A forest is also a home
I know little about their lives. I lived for many years in the rainforest of Costa Rica, with a house, electricity, shops and medical care within reach. That does not make me an expert on their existence. It does help me understand that a forest can be much more than the greenery we admire from an aircraft.
For people who hunt, fish and gather there, the forest provides food and a home. Damage to it changes everyday life. Organisations speaking about the Awá point to pressure from logging and other activities affecting Indigenous territories.
I wondered how many communities like these still exist.
Survival International estimates 196 isolated Indigenous groups worldwide, spread across ten countries. Some are whole peoples; others are smaller groups within a larger people. Most live in the Amazon region. The numbers remain estimates. It is difficult to knock on every door with a questionnaire without disturbing what you are trying to protect.
Perhaps they know enough to be cautious
The word “isolated” made me think, too. At first I imagined people who barely knew we existed. But groups may know their neighbours, have seen outsiders and pass on accounts of earlier encounters. Keeping their distance can reflect memories of violence and disease.
Perhaps they know enough about our world to be cautious.
I also want to avoid making their lives sound easier than they are. Hunger, illness and grief can exist there too. A request for help deserves an answer. How much control over your life should that request cost you?
When I ask my neighbours for help, I expect to keep deciding how I live. Why should it be different for these people?
Brazil follows a policy of avoiding forced contact with isolated Indigenous peoples. Specialist teams are involved in the Awá situation. Contact carries health risks, and well-intentioned attention can expose people to infections to which they are particularly vulnerable.
I would like to know what the neighbouring community needs to help responsibly. What support is available for food and medical care? What is being done to protect the territory? How do the authorities ensure that the Awá can guide any further contact themselves?
Some of these questions remain open in the reporting I have read. They deserve continued attention.
Adriana packs her suitcase
The news also gave us a story for Adriana Carmen, our virtual singer.
In her fictional travel story, she reads the report and immediately wants to fly to Brazil. She wants to see, listen, find inspiration and sing. Those intentions make sense for someone who travels the world collecting stories.
Then a question makes her pause.
Who has invited her?
The encounter in the news gives her no invitation to seek out this Awá group. She can direct her curiosity towards listening to people who choose to speak with her and learning why their territory needs protection.
In our story, she does fly to Brazil. She stands beside the Amazon River, looking towards the forest on the opposite bank. There she records her ode to the Awá people, “Your Home Is Yours.”
She never meets the Awá. Respect means accepting that she can care about their future without entering their home.
The accompanying music video brings that imagined riverbank performance to life. Its setting evokes the Amazon; it does not identify the location of the Awá group in the news.
Your home is yours
The song is about a door you may open yourself. About asking for help and still being free to return home. About somebody caring enough to keep their distance when that is what you want.
Adriana sings it for listeners who, like her, may instinctively want to come closer. We can put that attention to work by supporting forest protection, listening to Indigenous people defending their rights and questioning whether curiosity alone gives us a reason to enter.
Looking ahead to 2076, I hope the descendants of these people still have choices. Perhaps they will want to study, travel or work with other communities. Perhaps they will want to continue living mainly in the forest. We cannot decide that for them today.
We can help ensure that there is still a forest to return to.
Asking your neighbours for food gives nobody permission to decide the rest of your life.
Lees deze column in het Nederlands +
Ze vroegen om eten. Mogen ze daarna weer naar huis?
Bekijk Adriana’s ode aan de Awá ↓ · 3 min 36 sec
Ze kwamen uit het bos, vroegen om eten en gingen weer terug.
Bij het lezen van het nieuws bleef ik vooral bij dat laatste hangen. Terug. Wij spreken over een historische ontmoeting met de buitenwereld. Misschien ging het voor hen vooral om voedsel voor hun kinderen.
Volgens NOS zocht een groep van ongeveer twintig Awá contact met een naburige inheemse gemeenschap in Brazilië. Vertegenwoordigers maakten zich zorgen over de magere toestand van kinderen en ouderen. Nadat de bezoekers voedsel hadden gekregen, trokken ze zich weer terug in het bos. Waarom deze groep juist nu toenadering zocht, is nog niet duidelijk.
Een bos is ook een thuis
Ik weet weinig van hun leven. Ik heb jarenlang in het regenwoud van Costa Rica gewoond, maar met een woning, elektriciteit, winkels en medische zorg binnen bereik. Dat maakt mij geen deskundige in hun bestaan. Het helpt me wel begrijpen dat een bos veel meer kan zijn dan het groen dat wij vanuit een vliegtuig bewonderen.
Voor mensen die er jagen, vissen en voedsel verzamelen, is dat bos ook hun voedselvoorziening en hun thuis. Als het wordt aangetast, verandert hun dagelijks leven. De organisaties die zich over de Awá uitspreken, wijzen op de druk van houtkap en andere activiteiten die inheemse leefgebieden aantasten.
Ik vroeg me af hoeveel van zulke gemeenschappen er eigenlijk nog zijn.
Survival International schat het aantal wereldwijd op 196 groepen, verspreid over tien landen. Soms gaat het om een heel volk, soms om een kleinere groep binnen een groter volk. Het overgrote deel leeft in het Amazonegebied. De aantallen blijven schattingen. Je kunt moeilijk bij iedereen aanbellen om een vragenlijst in te vullen zonder precies datgene te verstoren wat je probeert te beschermen.
Misschien weten ze genoeg om voorzichtig te zijn
Ook het woord ‘geïsoleerd’ zette me aan het denken. Ik stelde me aanvankelijk mensen voor die nauwelijks weten dat wij bestaan. Maar groepen kunnen hun buren kennen, buitenstaanders hebben gezien en verhalen over eerdere ontmoetingen doorgeven. Afstand houden kan samenhangen met ervaringen van geweld en ziekte.
Misschien weten zij genoeg van onze wereld om voorzichtig te zijn.
Tegelijk wil ik hun leven niet mooier voorstellen dan het is. Ook daar kunnen honger, ziekte en verdriet voorkomen. Als iemand hulp vraagt, verdient die vraag een antwoord. Maar hoeveel zeggenschap geeft een mens daarmee uit handen?
Wanneer ik bij mijn buren om hulp vraag, verwacht ik dat ik daarna nog steeds zelf mag beslissen hoe ik leef. Waarom zou dat voor deze mensen anders zijn?
Brazilië hanteert voor geïsoleerde inheemse groepen het beginsel van geen gedwongen contact. Bij de Awá zijn gespecialiseerde teams betrokken. Toenadering brengt gezondheidsrisico’s mee. Goedbedoelde belangstelling kan mensen blootstellen aan ziekteverwekkers waartegen zij bijzonder kwetsbaar zijn.
Ik zou graag weten wat de naburige gemeenschap nodig heeft om verantwoord te helpen. Welke ondersteuning is er voor voedsel en medische zorg? Wat wordt gedaan om hun grondgebied te beschermen? En hoe zorgen instanties ervoor dat de Awá zelf richting kunnen geven aan eventueel verder contact?
Een deel van die vragen blijft in de berichtgeving die ik heb gelezen onbeantwoord. Ze verdienen blijvende aandacht.
Adriana pakt haar koffer
Dit nieuws gaf ons ook een verhaal voor Adriana Carmen, onze virtuele zangeres.
In haar fictieve reisverhaal leest zij het bericht en wil ze onmiddellijk naar Brazilië vliegen. Ze wil kijken, luisteren, inspiratie opdoen en een lied zingen. Begrijpelijke bedoelingen van iemand die door de wereld reist en overal verhalen vindt.
Dan krijgt ze een vraag die haar stil maakt.
Wie heeft haar eigenlijk uitgenodigd?
De ontmoeting uit het nieuws geeft haar geen uitnodiging om deze Awá-groep te gaan zoeken. Ze kan haar nieuwsgierigheid richten op mensen die ervoor kiezen met haar te spreken en leren waarom hun grondgebied bescherming nodig heeft.
In ons verhaal vliegt ze uiteindelijk wel naar Brazilië. Ze staat langs de Amazone, met haar blik op het bos aan de overkant. Daar neemt ze haar ode aan de Awá op, “Your Home Is Yours.”
Ze ontmoet de Awá nooit. Respect betekent accepteren dat ze om hun toekomst kan geven zonder hun thuis binnen te gaan.
De bijbehorende muziekvideo brengt dat verbeelde optreden aan de rivier tot leven. De omgeving roept de Amazone op; het beeld geeft geen locatie aan van de Awá-groep uit het nieuws.
Je thuis is van jou
Het lied gaat over een deur die je zelf mag openen. Over hulp kunnen vragen en daarna naar huis kunnen gaan. En over iemand die genoeg om je geeft om afstand te houden wanneer jij dat wilt.
Adriana zingt voor luisteraars die net als zij misschien meteen dichterbij willen komen. We kunnen die aandacht inzetten voor bescherming van het bos, luisteren naar inheemse mensen die hun rechten verdedigen en ons afvragen of nieuwsgierigheid alleen een reden is om ergens binnen te stappen.
In 2076 hoop ik dat de nakomelingen van deze mensen nog steeds keuzes hebben. Misschien willen zij studeren, reizen of met andere gemeenschappen samenwerken. Misschien willen zij hun leven grotendeels in het bos voortzetten. Dat kunnen wij vandaag onmogelijk voor hen bepalen.
Maar we kunnen helpen zorgen dat er dan nog een bos is waarnaar zij terug kunnen keren.
Wie bij zijn buren om eten vraagt, geeft daarmee niemand toestemming om voortaan over zijn leven te beslissen.
Sources / Bronnen
Free full-size images

Download JPG

Download JPG

Download JPG
Wear it. See these images on a T-shirt
Adriana’s ode to the Awá people
Your Home Is Yours · Ode to the Awá people, Amazonas, Brazil