How Long Before You Belong?
Watch Adriana sing You Are Already Home ↓ · 4 min 35 sec
For two years, someone always had to stay awake in a church in Kampen.
People prayed, sang and spoke. During the day and in the middle of the night. Thousands of volunteers kept a church service going to protect one family from deportation.
The Babayants family arrived in the Netherlands from Uzbekistan in 2014. Twelve years ago. Two of their four children were born here. Now they can leave church asylum because they may stay lawfully in the Netherlands during a new procedure. They do not yet have a permanent resolution of their residence case. [1]
That is hopeful news. But behind the relief is a question that makes me angry.
Why should a family still fear losing the life it has built here after twelve years?
You cannot start a childhood again
Twelve years is a chapter of my life. For a child, it can be almost an entire lifetime.
During those years, you learn to speak, read and write. You make friends. You discover what you are good at and what you might want to become. You learn to understand jokes that adults no longer need to explain.
And all the time, a threat may hang over that life: perhaps you will have to leave.
Adults call it uncertainty about residence status. For a child, it is the question of whether they will still belong with their friends tomorrow.
A government may speak about returning to a country of origin. But how does a child born here return to a country where they have never lived?
It may be their parents' country of origin. That does not automatically make it the child's home.
Not an automatic right for everyone
Let me be clear about my position. I do not believe that every refugee or every unsuccessful asylum applicant should automatically be allowed to stay in the Netherlands.
A country may set conditions. It may examine who needs protection and who qualifies for residence. It must also be able to make and implement decisions.
But that brings responsibility too.
A government that leaves people in uncertainty for years cannot pretend those years have no consequences. Children keep growing. Their lives do not wait for a file to be closed.
I believe there must be a limit to how long the state can still uproot people.
There should be a boundary after five years
My proposal is this: people who have lived in the Netherlands for five years and have made substantial, demonstrable efforts to build a life here should receive a lasting right to stay.
I mean people who actively learn Dutch. Who study, work where they are allowed to, volunteer or participate in society in other ways. People who make an effort to find their feet and take responsibility for their future.
For them, after five years, the state should lose the right to deport them solely because they did not qualify under their original grounds for residence.
This is my argument for a different policy, not a description of current law. It is not a proposal to give everyone residence simply by waiting for five years.
There must remain clear exceptions for matters such as serious crime or proven identity fraud. But for people sincerely trying to make a home here, there must be a point at which uncertainty ends.
Five years is not a brief introduction. It is a substantial part of a person's life. For young children, it is an entire world.
We must also be reasonable. Not everyone learns a language equally easily. Not everyone can work. Illness, disability or caring responsibilities should not automatically exclude anyone. What matters is genuine effort within a person's abilities.
And children must not have to depend on a judgement about whether their parents have performed well enough.
We ask people to adapt. Recognise their efforts
The contradiction bothers me.
We tell newcomers: learn our language. Understand our society. Get an education. Participate. Build something.
When people spend years trying to do exactly that, we must be willing to recognise their efforts.
Otherwise, we are effectively telling them: you may put down roots here, but remember that we might pull them out later.
I find that inhumane.
It is also difficult to explain to a classmate. Try telling a child why their friend, who attends the same lessons and speaks the same language, may have to leave for a country they barely know.
An entrepreneur sees the waste too
As an entrepreneur, I also look at what we are throwing away.
Someone who has studied here, speaks the language and understands society already has an important foundation for contributing. Why discard that accumulated knowledge and commitment?
We talk a great deal about integration. But integration requires effort from both sides. Newcomers must make an effort to participate. At some point, society must also be willing to say: you belong here.
Of course, granting residence cannot solve every staff shortage. A job may require a qualification, additional training or support.
But people who want to learn and contribute here deserve a serious chance. Especially when so many sectors are looking for staff, I find it difficult to explain why we would send such people away.
Their value goes beyond their usefulness in the labour market. A child does not have to become a future nurse or technician to deserve a safe childhood.
A church kept the door open
What happened in Kampen moves me.
Someone kept arriving to take over. Even during the hours when most Dutch people were asleep.
That shows extraordinary persistence.
But it also raises an uncomfortable question. Why did a family's protection have to depend for so long on people willing to sit in a church in the middle of the night?
I admire their commitment. At the same time, I believe a properly organised residence policy should make such emergency measures unnecessary wherever possible.
A church can offer shelter. It cannot give back lost childhood years.
Hope is not yet certainty
Soon, the family can go outside without depending on that uninterrupted service for protection. That is an enormous change.
Yet we must not make the news sound more conclusive than it is. The new application still has to be assessed. Church asylum is ending; the uncertainty has not been permanently resolved. [1]
In July 2026, the Council of State ruled in three other family cases concerning the final children's pardon scheme that the interests of children who had lived here for many years should carry greater weight. The minister had to grant those families residence permits. This concerned those individual cases, not a general right to remain after five years. [2]
I hope this family will also receive clarity soon.
After twelve years, a family should be able to spend its energy on school, work, friendship and plans for the future. On ordinary worries. On living.
A song for those still waiting
This subject also moved Adriana Carmen, our virtual singer. Her song accompanying this column is called You Are Already Home. You can watch the complete music video at the bottom of this page.
She sings about a child looking outside. About a schoolbag by the door. About people keeping a light burning through the night because they refuse to forget a family.
You are already home.
The song cannot promise a residence permit. But it expresses what many people feel when they look at these children.
For me, there is a political responsibility here. Make careful decisions in time. Give people a fair chance. And set a limit on how long a life built here can still be dismantled.
I argue for five years, with clear conditions and protection for children.
Because somewhere, the waiting must end.
And the Netherlands must find the courage to say: you no longer have to prove that you have a life here.
That life already exists.
Lees deze column in het Nederlands +
Hoe lang duurt het voordat je erbij hoort?
Bekijk Adriana’s lied You Are Already Home ↓ · 4 min 35 sec
Twee jaar lang moest er in een kerk in Kampen altijd iemand wakker blijven.
Er werd gebeden, gezongen en gesproken. Overdag en midden in de nacht. Duizenden vrijwilligers hielden een kerkdienst gaande om één gezin tegen uitzetting te beschermen.
De familie Babayants kwam in 2014 vanuit Oezbekistan naar Nederland. Twaalf jaar geleden. Twee van de vier kinderen werden hier geboren. Nu kan het gezin het kerkasiel verlaten omdat het tijdens een nieuwe procedure rechtmatig in Nederland mag blijven. Een definitieve verblijfsvergunning is er nog niet. [1]
Dat is hoopgevend nieuws. Maar achter die opluchting schuilt een vraag die mij boos maakt.
Waarom moet een gezin na twaalf jaar nog steeds vrezen dat het zijn leven hier moet achterlaten?
Een jeugd kun je niet opnieuw beginnen
Twaalf jaar is voor mij een hoofdstuk van mijn leven. Voor een kind kan het vrijwel zijn hele leven zijn.
In die jaren leer je praten, lezen en schrijven. Je maakt vrienden. Je ontdekt waar je goed in bent en wat je later wilt worden. Je leert de grapjes begrijpen die volwassenen niet eens meer hoeven uit te leggen.
En ondertussen kan er boven dat leven een dreiging blijven hangen: misschien moet je hier straks weg.
Volwassenen noemen dat onzekerheid over een verblijfsstatus. Voor een kind gaat het over de vraag of het morgen nog bij zijn vrienden hoort.
Een overheid kan spreken over terugkeer naar het land van herkomst. Maar hoe keer je als hier geboren kind terug naar een land waar je nooit hebt gewoond?
Dat land kan het herkomstland van je ouders zijn. Daarmee is het nog niet jouw thuis.
Niet iedereen automatisch laten blijven
Laat ik duidelijk zijn over mijn standpunt. Ik vind niet dat iedere vluchteling of iedere afgewezen asielzoeker automatisch in Nederland moet kunnen blijven.
Een land mag voorwaarden stellen. Het mag onderzoeken wie bescherming nodig heeft en wie recht heeft op verblijf. Het moet ook besluiten kunnen nemen en uitvoeren.
Maar daar hoort verantwoordelijkheid tegenover te staan.
Wie mensen jarenlang in onzekerheid laat leven, kan niet doen alsof die jaren geen gevolgen hebben. Kinderen groeien ondertussen gewoon door. Hun leven wacht niet totdat een dossier is afgehandeld.
Ik vind dat er een grens moet komen aan de tijd waarin de overheid mensen alsnog kan ontwortelen.
Na vijf jaar moet er een grens zijn
Mijn voorstel is dit: mensen die vijf jaar in Nederland wonen en aantoonbaar grote inspanningen hebben geleverd om hier een bestaan op te bouwen, moeten een blijvend recht krijgen om hier te wonen.
Ik bedoel mensen die actief Nederlands leren. Die een opleiding volgen, werken waar dat mogelijk is, vrijwilligerswerk doen of op andere manieren deelnemen aan de samenleving. Mensen die zelf moeite doen om hun weg te vinden en verantwoordelijkheid nemen voor hun toekomst.
Voor hen moet na vijf jaar het recht van de staat vervallen om hen uitsluitend wegens het ontbreken van de oorspronkelijke verblijfsgrond alsnog uit te zetten.
Dat is mijn pleidooi voor een andere regeling, geen beschrijving van de huidige wet. Het is geen voorstel dat iedereen door alleen vijf jaar te wachten automatisch verblijfsrecht geeft.
Er moeten duidelijke uitzonderingen blijven voor bijvoorbeeld ernstige criminaliteit of bewezen identiteitsfraude. Maar voor mensen die zich oprecht inspannen om hier thuis te raken, moet er een moment zijn waarop onzekerheid eindigt.
Vijf jaar is bovendien geen korte kennismaking. Het is een aanzienlijk deel van een mensenleven. Voor jonge kinderen is het een complete wereld.
Daarbij moeten we redelijk blijven. Niet iedereen leert even gemakkelijk een taal. Niet iedereen kan werken. Ziekte, een beperking of zorgtaken mogen iemand niet bij voorbaat uitsluiten. Het moet gaan om aantoonbare inzet binnen iemands mogelijkheden.
En kinderen mogen niet afhankelijk worden van een beoordeling of hun ouders wel voldoende hebben gepresteerd.
We vragen om aanpassing. Erken die dan ook
Wat mij stoort, is de tegenstrijdigheid.
Wij zeggen tegen nieuwkomers: leer onze taal. Begrijp onze samenleving. Volg een opleiding. Doe mee. Bouw iets op.
Als mensen daar vervolgens jarenlang hun best voor doen, moeten we bereid zijn die inspanning te erkennen.
Anders vertellen we hun eigenlijk: je mag hier wortelen, maar je moet er rekening mee houden dat we die wortels later weer lostrekken.
Dat vind ik onmenselijk.
Het is ook moeilijk uit te leggen aan een klasgenoot. Probeer een kind maar eens duidelijk te maken waarom zijn vriend, die dezelfde lessen volgt en dezelfde taal spreekt, misschien moet vertrekken naar een land dat hij nauwelijks kent.
Ook een ondernemer ziet de verspilling
Als ondernemer kijk ik bovendien naar wat we hiermee weggooien.
Iemand die hier een opleiding heeft gevolgd, de taal spreekt en de samenleving kent, heeft al een belangrijke basis om mee te doen. Dan is het toch merkwaardig om die opgebouwde kennis en betrokkenheid weer te laten verdwijnen?
We praten veel over integratie. Maar integratie vraagt inspanning van twee kanten. Nieuwkomers moeten moeite doen om deel te nemen. De samenleving moet op enig moment ook bereid zijn te zeggen: jullie horen erbij.
Natuurlijk kan niet ieder personeelstekort worden opgelost door mensen een verblijfsvergunning te geven. Een baan vraagt soms een diploma, aanvullende scholing of begeleiding.
Maar mensen die hier willen leren en bijdragen, verdienen een serieuze kans. Juist wanneer zoveel sectoren om medewerkers vragen, vind ik het moeilijk uit te leggen dat we zulke mensen wegsturen.
Hun waarde gaat overigens verder dan hun bruikbaarheid op de arbeidsmarkt. Een kind hoeft geen toekomstige verpleegkundige of technicus te worden om een veilige jeugd te verdienen.
Een kerk hield de deur open
Wat in Kampen gebeurde, raakt mij.
Telkens kwam er iemand om het over te nemen. Ook op de uren waarop de meeste Nederlanders sliepen.
Daar spreekt een enorme vasthoudendheid uit.
Maar het roept ook een ongemakkelijke vraag op. Waarom moest de bescherming van een gezin zo lang afhangen van mensen die bereid waren midden in de nacht in een kerk te zitten?
Ik bewonder hun inzet. Tegelijk vind ik dat een behoorlijk ingericht verblijfsbeleid zulke noodoplossingen zoveel mogelijk overbodig zou moeten maken.
Een kerk kan onderdak bieden. Zij kan geen verloren kinderjaren teruggeven.
Hoop is nog geen zekerheid
De familie kan straks weer naar buiten zonder voor haar bescherming afhankelijk te zijn van die onafgebroken dienst. Dat is een grote verandering.
Toch moeten we het nieuws niet mooier maken dan het is. De nieuwe procedure moet nog worden beoordeeld. Het kerkasiel eindigt; de onzekerheid is daarmee niet definitief voorbij. [1]
In juli 2026 oordeelde de Raad van State in drie andere gezinszaken over de afsluitende kinderpardonregeling dat de belangen van langdurig hier verblijvende kinderen zwaarder moesten wegen. De minister moest die gezinnen een verblijfsvergunning geven. Dat was een uitspraak over die individuele zaken, geen algemeen verblijfsrecht na vijf jaar. [2]
Ik hoop dat ook voor dit gezin snel duidelijkheid komt.
Na twaalf jaar zou een gezin zijn energie moeten kunnen besteden aan school, werk, vriendschap en toekomstplannen. Aan gewone zorgen. Aan het leven zelf.
Een lied voor wie blijft wachten
Dit onderwerp heeft ook Adriana Carmen geraakt, onze virtuele zangeres. Haar lied bij deze column heet You Are Already Home. Je kunt de volledige muziekvideo onderaan deze pagina bekijken.
Ze zingt over een kind dat naar buiten kijkt. Over een schooltas bij de deur. Over mensen die 's nachts een licht laten branden omdat ze een gezin niet willen vergeten.
Je bent al thuis.
Dat lied kan geen verblijfsvergunning beloven. Maar het drukt uit wat veel mensen voelen wanneer zij naar deze kinderen kijken.
Voor mij hoort daar een politieke opdracht bij. Neem tijdig zorgvuldige besluiten. Geef mensen een eerlijke kans. En stel een grens aan hoe lang je een hier opgebouwd leven nog kunt afbreken.
Ik pleit voor vijf jaar, met duidelijke voorwaarden en bescherming voor kinderen.
Want ergens moet het wachten ophouden.
En moet Nederland durven zeggen: je hoeft niet langer te bewijzen dat je hier een leven hebt.
Dat leven is er al.
Sources / Bronnen
- NOS · 21 November 2026 · Babayants family and new procedure
- Raad van State · 1 July 2026 · Interests of children in three final children’s pardon cases
The proposed five-year rule is Ad Latjes’ personal policy proposal, not existing law. Adriana Carmen is a virtual singer. The campaign images are illustrations, not photographs of the Babayants family or the actual church in Kampen.
Free-to-download images
Download the full-size images. Each QR code links to https://va.cr/62.

Download JPG

Download JPG

Download JPG
Wear it. See these images on a T-shirt
Adriana Carmen · You Are Already Home
A song of compassion for children growing up under the threat of deportation.