Automatic translation of the English text. Humour and nuance may change. Choose English to restore the original.
Loading language selector…
My AI Asks Why I Want a Vacation
A speculative, philosophical future story. The conversations and situations in 2036, 2046 and 2076 are imagined possibilities, not predictions or research findings.
We used to go to a travel agency.
Someone sat behind a desk, with a world map on the wall and brochures for countries where the sea apparently never turned grey. You explained where you wanted to go. The travel agent picked up a guide, studied a screen with a serious expression and sometimes phoned someone.
That last part was reassuring.
Another human being was being consulted about your holiday. Surely very little could go wrong.
Then the internet arrived.
We were allowed to do everything ourselves.
They called it progress.
We opened seventeen tabs, compared six hotels and discovered at checkout that the attractive price still excluded a suitcase, breakfast and the possibility of sitting next to our own wife.
Now we are building a simple tool that asks a few questions and turns the answers into clear instructions for AI.
Where would you like to go? When? What can you spend? What matters to you?
They are really the questions that woman behind the desk used to ask.
Only she no longer needs a desk.
And for me, the most interesting question comes next.
If this is the beginning, how will we book a trip ten, twenty or fifty years from now?
2036 — My travel agent knows my knees
‘I want a week in Italy in November,’ I say.
‘Southern Italy,’ my AI replies.
‘Why?’
‘Because last November in northern Italy you said three times a day that you might as well have stayed at home.’
My travel agent has an excellent memory.
That is pleasant as long as we are discussing the weather.
By now, it knows that I enjoy strolling through old towns, but would rather not stay in a hotel that requires climbing two hundred steps. It knows I prefer a quiet terrace, a good breakfast and a bed I can get out of without technical assistance.
It also knows that ‘within walking distance of the centre’ means one thing to a hotel website and something else to my knees.
Within a minute, I receive three suggestions.
Not a list of a hundred possibilities. Three.
Each explains why it suits me, what it really costs and which disadvantage comes free of charge.
‘This hotel has the best view,’ it says. ‘But the church bells start at six.’
‘That sounds early.’
‘You thought so last time, too. You used different words.’
I choose the second hotel.
The AI checks the conditions, presents the total price and asks for permission to book.
I consider that last part important.
A travel agent may know a great deal about me. It need not regard my bank balance as an opinion it is free to overrule.
But somewhere in this comfortable conversation, a new question arises.
Why is it showing me these particular three hotels?
Because they suit me?
Because they pay it?
Or because it now understands my preferences so well that it never lets me discover anything I do not yet know I might enjoy?
My old travel agent sometimes said: ‘Ad, you really should give this a try.’
My new travel agent mainly tries to prevent unpleasant experiences.
That sounds excellent.
Yet some of my finest memories began with a wrong turn.
2046 — The holiday negotiates back
Ten years later, I no longer search for a trip.
My trip searches for a suitable moment in my life.
‘Your diary is quiet between 4 and 19 April,’ my personal assistant announces. ‘Shall I suggest something?’
‘Go ahead.’
‘Your sister is free then, too. The hotel you like returning to has availability. The overnight train gets you there after breakfast.’
‘What about flying?’
‘Also possible. Less time travelling, more time at airports and a higher climate surcharge.’
Booking a trip has become a conversation between computers negotiating on behalf of people, hotels and transport companies.
My assistant wants a quiet room.
The hotel computer wants to fill a quiet week.
The train computer has two beds left.
The city would prefer visitors on Tuesday rather than Saturday.
Together they produce a proposal that once required five websites, three phone calls and a mild marital disagreement.
Meanwhile, the world we travel through has changed.
Some summers are so hot that an afternoon walk is no longer an outing but a test of character. Other destinations have gained visitors because their former ‘bad weather’ is now marketed as a pleasantly cooling feature.
The brochure now promises:
A guaranteed chance of rain.
People pay for that.
Hotels display their water consumption. Cities limit visitor numbers on busy days. Some nature reserves require a reservation before you can set foot inside.
And a question appears during booking that nobody used to ask:
‘Would you like to travel as often as possible, or less often for longer?’
It is not an unreasonable question.
Perhaps the annual six-day holiday taken in a hurry is replaced by a month living somewhere every other year.
The first week to unwind.
The second to explore the area.
The third to discover where the residents eat.
And the fourth to finally understand that the waiter who seemed so slow simply had no intention of rearranging his entire existence around our hurry.
Perhaps climate pressures make travel more expensive and complicated.
Perhaps they also encourage us to travel better.
But then a less comfortable thought pulls up a chair.
Who can afford that longer trip?
The pensioner with time and savings?
The employee with three weeks of holiday?
The nurse who can barely swap her shifts?
Sensible travel policy must do more than tell people with little money that staying home is good for the planet while people with plenty of money have their next flight prepared.
2076 — ‘What is the purpose of your journey?’
Fifty years after our simple travel questionnaire, my travel agent is still asking questions.
Only the questions have changed.
‘Would you like to relax, meet someone, learn something or be somewhere else?’
‘Just go on holiday.’
‘That falls into several categories.’
Apparently, even in the future we cannot escape forms.
Perhaps by then we have transport that causes far less environmental damage. Perhaps we have wonderful rail connections, quieter aircraft and energy systems we can scarcely imagine today.
It is also possible that we still cannot provide certain journeys cleanly, cheaply and on a large scale.
In that future, there might be a debate about giving everyone a personal travel allowance. Not an amount in euros, but a share of the pollution we collectively consider acceptable.
That sounds straightforward.
Until someone asks whether you can sell your share.
Because someone struggling to pay for heating might then sell their holiday entitlement to someone keen to fly to an island for the fifth time that year.
The accounting would work beautifully.
The fairness rather less so.
Or suppose the government allows exceptions.
Visiting family counts differently from a shopping weekend. A funeral differently from a beach holiday. Work differently from leisure.
Someone must then assess how meaningful your journey is.
I understand that a society may need limits on pollution, overcrowding and damage.
But I would struggle if my travel agent asked not only where I wanted to go, but whether my wish was important enough.
Who decides?
And does that decision-maker understand why an old man wants one more look at the street where he lived as a boy?
Why someone wants to cross an ocean to hold a grandchild for the first time?
Or why, after a difficult year, a woman needs a place where nobody asks how she is doing?
Not every necessary journey has a business justification.
Sometimes the necessity is within.
A perfect holiday you cannot smell
Naturally, that future will also offer an alternative.
‘You can experience Bangkok at home,’ my assistant says.
My living room becomes a lively street. I hear traffic, see food stalls and take a digital stroll past a temple.
It is impressive.
The heat is adjustable.
The traffic can be switched off.
And nobody tries to sell me a tailored suit.
For people who can no longer travel, something like this could be a gift. For education, too. Not every introduction to another world requires an aircraft.
Yet something is missing.
I know in advance that I will return safely to my own chair.
I have nothing to work out. Nobody truly surprises me. The food comes from my own kitchen and the woman next door still speaks the same language.
Visiting a place means more than looking at it.
It means discovering that other people have arranged their lives without first asking our permission.
That can be uncomfortable.
It is also an excellent reason to leave home occasionally.
The question that remains
Perhaps booking a trip fifty years from now is almost invisible.
You express a wish. Systems arrange the rest.
No missed connection. No unclear baggage charge. No hotel room above a nightclub whose website calls it a lively neighbourhood.
That would be wonderful.
But I hope we preserve three things along the way.
🧭 Our own choice. A smart assistant may advise and organise. The traveller must be able to understand, refuse and decide for themselves.
🌍 A liveable world. Travel loses its value when the places we want to visit become unliveable because of the way we travel.
🤝 A fair chance to go. Discovering the world and visiting loved ones must not become privileges reserved for the richest.
Perhaps our little travel questionnaire began with a bigger question than we realised.
Not just: how do we give AI better instructions?
Also: what freedom do we want to preserve as AI can arrange more and more for us?
My ideal travel agent of the future may find the best connection, protect my knees and warn me about heat, crowds and hidden costs.
It may even suggest that I leave a week later.
But when I ask why I should still travel at all, I hope it does not immediately produce an efficient answer.
Perhaps it should be quiet for a moment.
So I can say for myself:
‘Because I have not seen everything yet. And, above all, because I am not finished wondering.’
Mijn AI vraagt waarom ik op vakantie wil
Een speculatief, filosofisch toekomstverhaal. De gesprekken en situaties in 2036, 2046 en 2076 zijn verzonnen mogelijkheden, geen voorspellingen of onderzoeksresultaten.
Vroeger ging je naar een reisbureau.
Daar zat iemand achter een bureau met een wereldkaart aan de muur en brochures van landen waar de zee kennelijk nooit grijs was. Je vertelde waar je heen wilde. De reisagent pakte een gids, keek ernstig naar een beeldscherm en belde soms iemand.
Dat laatste gaf vertrouwen.
Er werd over jouw vakantie gesproken met een ander mens. Het kon dus bijna niet misgaan.
Daarna kwam internet.
We mochten alles zelf doen.
Dat heette vooruitgang.
We openden zeventien tabbladen, vergeleken zes hotels en ontdekten bij het afrekenen dat de aantrekkelijke prijs nog zonder koffer, ontbijt en de mogelijkheid om naast onze eigen vrouw te zitten was.
Nu bouwen we een eenvoudig hulpmiddel dat een paar vragen stelt en daarvan een goede opdracht voor AI maakt.
Waar wilt u heen? Wanneer? Wat mag het kosten? Wat vindt u belangrijk?
Eigenlijk zijn het de vragen van die mevrouw achter het bureau.
Alleen heeft zij nu geen bureau meer nodig.
En begint voor mij de interessantste vraag pas daarna.
Als dit het begin is, hoe boeken we dan over tien, twintig of vijftig jaar een reis?
2036 — Mijn reisagent kent mijn knieën
‘Ik wil in november een week naar Italië,’ zeg ik.
‘Zuid-Italië,’ antwoordt mijn AI.
‘Waarom?’
‘Omdat u vorig jaar in november in Noord-Italië drie keer per dag zei dat u net zo goed thuis had kunnen blijven.’
Mijn reisagent heeft een uitstekend geheugen.
Dat is prettig zolang hij het over het weer heeft.
Hij weet inmiddels dat ik graag door oude stadjes wandel, maar liever geen hotel heb waarvoor ik eerst tweehonderd traptreden moet beklimmen. Hij kent mijn voorkeur voor een rustig terras, een goed ontbijt en een bed waaruit ik zonder technische ondersteuning kan opstaan.
Hij weet ook dat ‘op loopafstand van het centrum’ voor een hotelwebsite iets anders betekent dan voor mijn knieën.
Binnen een minuut krijg ik drie voorstellen.
Geen lijst met honderd mogelijkheden. Drie.
Bij ieder voorstel staat waarom het bij mij past, wat het werkelijk kost en welk nadeel ik erbij cadeau krijg.
‘Dit hotel heeft het mooiste uitzicht,’ zegt hij. ‘Maar de kerkklokken beginnen om zes uur.’
‘Dat vind ik vroeg.’
‘Dat vond u de vorige keer ook. Toen gebruikte u andere woorden.’
Ik kies het tweede hotel.
De AI controleert de voorwaarden, legt de totale prijs voor en vraagt toestemming om te boeken.
Dat laatste vind ik belangrijk.
Een reisagent mag veel van mij weten. Mijn bankrekening hoeft hij niet als een mening te beschouwen waarover hij zelfstandig kan beslissen.
Maar ergens in dit comfortabele gesprek ontstaat een nieuwe vraag.
Waarom laat hij mij juist deze drie hotels zien?
Omdat ze bij mij passen?
Omdat ze hem betalen?
Of omdat hij inmiddels zo goed weet wat ik prettig vind dat hij mij nooit meer iets laat ontdekken waarvan ik nog niet weet dat ik het prettig zal vinden?
Mijn oude reisagent zei soms: ‘Ad, dit moet je gewoon eens proberen.’
Mijn nieuwe reisagent probeert vooral te voorkomen dat ik iets onaangenaams meemaak.
Dat klinkt uitstekend.
Toch zijn sommige van mijn mooiste herinneringen begonnen met een verkeerde afslag.
2046 — De vakantie onderhandelt terug
Tien jaar later zoek ik geen reis meer.
Mijn reis zoekt een geschikt moment in mijn leven.
‘Uw agenda is tussen 4 en 19 april rustig,’ meldt mijn persoonlijke assistent. ‘Zal ik iets voorstellen?’
‘Doe maar.’
‘Uw zus kan dan ook. Het hotel waar u graag terugkomt heeft beschikbaarheid. Met de nachttrein komt u na het ontbijt aan.’
‘En vliegen?’
‘Kan ook. Sneller onderweg, meer tijd op luchthavens en een hogere klimaattoeslag.’
Reizen boeken is een gesprek geworden tussen computers die namens mensen, hotels en vervoerders onderhandelen.
Mijn assistent wil een rustige kamer.
De hotelcomputer wil een rustige week vullen.
De treincomputer heeft nog twee bedden.
De stad wil bezoekers liever op dinsdag dan op zaterdag.
Er ontstaat een voorstel waar vroeger vijf websites, drie telefoongesprekken en een lichte echtelijke woordenwisseling voor nodig waren.
Maar de wereld waarin we reizen is ondertussen veranderd.
Sommige zomers zijn zo heet dat een middagwandeling geen uitje meer is, maar een karaktertest. Andere bestemmingen hebben juist extra bezoekers gekregen doordat hun vroegere ‘slechte weer’ inmiddels als een aangenaam verkoelende eigenschap wordt verkocht.
De brochure zegt nu:
Gegarandeerd kans op regen.
Daar betalen mensen voor.
Hotels laten hun watergebruik zien. Steden beperken op drukke dagen het aantal bezoekers. Sommige natuurgebieden vragen een reservering voordat je er een voet mag zetten.
En bij het boeken verschijnt een vraag die vroeger niet bestond:
‘Wilt u zo vaak mogelijk reizen, of liever minder vaak en langer?’
Dat is geen onredelijke vraag.
Misschien wordt een jaarlijkse haastvakantie van zes dagen vervangen door eens in de twee jaar een maand ergens wonen.
De eerste week bijkomen.
De tweede week de omgeving leren kennen.
De derde week ontdekken waar de bewoners zelf eten.
En in de vierde week eindelijk begrijpen dat de ober die zo langzaam leek, gewoon niet van plan was zijn hele bestaan aan onze haast aan te passen.
Misschien maakt de klimaatdruk reizen duurder en ingewikkelder.
Misschien dwingt zij ons tegelijkertijd om beter te reizen.
Maar dan schuift een minder gezellige gedachte aan.
Wie kan zich die langere reis veroorloven?
De gepensioneerde met tijd en spaargeld?
De werknemer met drie weken vakantie?
De verpleegkundige die nauwelijks haar diensten kan ruilen?
Een verstandig reisbeleid moet meer kunnen dan mensen met weinig geld vertellen dat thuisblijven goed is voor de planeet, terwijl mensen met veel geld hun volgende vlucht laten klaarzetten.
2076 — ‘Wat is het doel van uw reis?’
Vijftig jaar na ons eenvoudige reisformulier stelt mijn reisagent nog steeds vragen.
Alleen zijn het andere geworden.
‘Wilt u ontspannen, iemand ontmoeten, iets leren of ergens anders zijn?’
‘Gewoon op vakantie.’
‘Dat valt onder meerdere categorieën.’
Zelfs in de toekomst ontsnappen we kennelijk niet aan formulieren.
Misschien beschikken we dan over vervoer dat veel minder belastend is. Misschien hebben we prachtige spoorverbindingen, stillere vliegtuigen en energiesystemen die wij ons nu nauwelijks kunnen voorstellen.
Het is ook mogelijk dat we sommige reizen nog steeds niet schoon, goedkoop en op grote schaal kunnen organiseren.
In die toekomst kan de vraag op tafel liggen of iedereen een persoonlijk reisbudget krijgt. Geen bedrag in euro’s, maar een aandeel in de vervuiling die we gezamenlijk nog verantwoord vinden.
Dat klinkt overzichtelijk.
Tot iemand vraagt of je dat aandeel mag verkopen.
Want dan kan degene die zijn verwarming nauwelijks betaalt misschien zijn vakantierecht verkopen aan iemand die graag voor de vijfde keer dat jaar naar een eiland vliegt.
De administratie klopt dan prachtig.
De rechtvaardigheid iets minder.
Of stel dat de overheid uitzonderingen toestaat.
Familiebezoek telt anders dan een weekend winkelen. Een begrafenis anders dan een strandvakantie. Werk anders dan ontspanning.
Dan moet iemand beoordelen hoeveel betekenis jouw reis heeft.
Ik begrijp dat een samenleving grenzen kan moeten stellen aan vervuiling, drukte en schade.
Maar ik zou het moeilijk vinden wanneer mijn reisagent niet alleen vraagt waar ik heen wil, maar ook of mijn verlangen belangrijk genoeg is.
Wie bepaalt dat?
En begrijpt die beoordelaar waarom een oude man nog één keer de straat wil zien waar hij als jongen woonde?
Waarom iemand een oceaan wil oversteken om zijn kleinkind voor het eerst vast te houden?
Of waarom een vrouw na een moeilijk jaar behoefte heeft aan een plek waar niemand haar vraagt hoe het gaat?
Niet iedere noodzakelijke reis heeft een zakelijke reden.
Soms is de noodzaak vanbinnen.
Een perfecte vakantie die je niet ruikt
Natuurlijk zal er in die toekomst ook een alternatief zijn.
‘U kunt Bangkok thuis beleven,’ zegt mijn assistent.
Mijn woonkamer verandert in een levendige straat. Ik hoor verkeer, zie eetkraampjes en wandel digitaal langs een tempel.
Het is indrukwekkend.
De hitte kan worden ingesteld.
Het verkeer kan worden uitgezet.
En niemand probeert mij een maatpak te verkopen.
Voor mensen die niet meer kunnen reizen, kan zoiets een geschenk zijn. Voor onderwijs eveneens. Je hoeft niet voor iedere kennismaking met een andere wereld meteen een vliegtuig te nemen.
Toch ontbreekt er iets.
Ik weet vooraf dat ik veilig terugkeer in mijn eigen stoel.
Ik hoef niets op te lossen. Niemand verrast mij werkelijk. Het eten komt uit mijn eigen keuken en de buurvrouw spreekt nog altijd dezelfde taal.
Een plek bezoeken is meer dan haar bekijken.
Het is merken dat andere mensen hun leven hebben ingericht zonder eerst onze toestemming te vragen.
Dat kan ongemakkelijk zijn.
Het is ook een uitstekende reden om af en toe van huis te gaan.
De vraag die overblijft
Misschien is het boeken van een reis over vijftig jaar bijna onzichtbaar.
Je spreekt een wens uit. Systemen regelen de rest.
Geen vergeten overstap. Geen onduidelijke bagageprijs. Geen hotelkamer boven een nachtclub die zichzelf op de website een levendige omgeving noemt.
Dat zou prachtig zijn.
Maar ik hoop dat we onderweg drie dingen bewaren.
🧭 De eigen keuze. Een slimme assistent mag adviseren en organiseren. De reiziger moet kunnen begrijpen, weigeren en zelf beslissen.
🌍 Een leefbare wereld. Reizen verliest zijn waarde wanneer de plekken die we willen bezoeken door onze manier van reizen onleefbaar worden.
🤝 Een eerlijke kans om te gaan. De wereld ontdekken en dierbaren bezoeken mogen geen privileges worden die alleen de rijksten overhouden.
Misschien begon ons kleine reisformulier dus met een grotere vraag dan we dachten.
Niet alleen: hoe geven we AI een betere opdracht?
Ook: welke vrijheid willen we behouden wanneer AI steeds meer voor ons kan regelen?
Mijn ideale reisagent van de toekomst mag de beste verbinding vinden, mijn knieën beschermen en mij waarschuwen voor hitte, drukte en verborgen kosten.
Hij mag zelfs zeggen dat ik beter een week later kan vertrekken.
Maar wanneer ik vraag waarom ik eigenlijk nog op reis zou gaan, hoop ik dat hij niet onmiddellijk met een efficiënt antwoord komt.
Misschien moet hij dan even stil zijn.
Zodat ik zelf kan zeggen:
‘Omdat ik nog niet alles heb gezien. En vooral omdat ik nog niet klaar ben met me verwonderen.’