Automatic translation of the English text. Humour and nuance may change. Choose English to restore the original.
Loading language selector…
I’m a Person. Not a Profile.
Imagine that it is 2036.
Your phone displays a message:
“Good morning. Your behaviour has been classified as unusual.”
You ask why.
“You visited an unfamiliar neighbourhood, met a person of interest and changed your usual route home.”
“I tried a new restaurant, met my cousin and avoided roadworks.”
“Thank you. Your explanation has been added to your profile.”
“Has the suspicion been removed?”
“Your explanation has been added to your profile.”
This conversation is fictional.
The technology needed to connect information about our movements, contacts and activities already exists.
The question is who may use it, for what purpose—and whether anyone will listen when it gets us wrong.
The detective now fits in a pocket
We leave information behind throughout the day.
An app receives our location. A camera records our car. A website remembers our visit. A public agency holds our address.
Separately, these records reveal fragments.
Connected, they can reveal routines, relationships and places we would rather keep private.
Companies play different roles in this business. Some collect and sell information. Others build recognition tools or software that connects existing records.
Palantir describes itself as a software company, not a data broker. Its customers use its systems to organise and analyse information. That distinction matters, although it does not remove questions about how the resulting power is used.
In May 2026, 404 Media reported that a senior US immigration official described information on approximately twenty million people as readily accessible to agents through their iPhones using Palantir systems.
That does not establish that twenty million people were being tracked live. It describes how easily a very large collection of information could be consulted.
A filing cabinet can contain mistakes.
Putting it on a phone does not correct them.
It makes them portable.
A likely address is not proof
Published court testimony from Oregon provides another glimpse. An immigration officer described ELITE, a map-based system used to identify likely locations of people sought by immigration authorities. The testimony discussed estimates of whether someone lived at an address.
That can provide an investigative lead.
But a likely address is not proof that the person is there. Nor does a map marker establish wrongdoing or legal grounds for arrest.
Imagine an outdated address, a similar name or a misunderstood family connection.
A person could suddenly find themselves explaining a mistake they did not make, produced by a system they cannot inspect.
The computer does not have to dislike you.
It only has to connect the wrong dots.
What does the company say?
Palantir disputes several allegations about its work.
In a January 2026 response, it denied building a single federal “master database”, described restrictions governing data sharing and said ELITE supports targeted enforcement. It also pointed to detailed audit logs that record use of its systems.
Such safeguards can be valuable.
But recording who opened a file does not, by itself, settle whether they should have been allowed to open it.
That requires rules, independent supervision and consequences when those rules are broken.
Amnesty International has warned that technologies supplied by Palantir and Babel Street pose serious surveillance risks to migrants and people expressing support for Palestinian rights. Those concerns deserve investigation; they are not a court judgment declaring every use unlawful.
Is it legal? Is it right?
There is no honest answer covering every company and every surveillance system.
Legality depends on the country, the source of the information, the authority to use it and what is done with it.
A government contract is not permission to do absolutely anything.
And something being legally permitted does not automatically make it ethically acceptable.
My questions are simpler than most contracts:
Is this necessary? Is it proportionate? Could the same job be done with less intrusion? Can an innocent person challenge the result?
Europe has protections. The EU AI Act prohibits certain practices, including individual crime-risk prediction based solely on profiling or personality characteristics. It also restricts particular uses of facial recognition. These are specific rules, with exceptions and boundaries—not a promise that surveillance cannot happen here.
A right that nobody can enforce is rather like an umbrella kept permanently in a locked cupboard.
Excellent in principle.
Less useful in the rain.
Could we all be monitored around the clock?
Nobody can reliably predict that.
But near-continuous monitoring is a plausible future, particularly if more systems become connected. It would not require an employee sitting behind a screen watching each of us eat breakfast.
Information could be stored automatically and searched later.
The observer would not have to follow you.
They could search your past.
By 2036, it is reasonable to imagine much faster searches across movements, public posts and administrative records. By 2076, connected surroundings and wearable devices could provide still richer information.
These are possibilities, not established plans or a timetable.
They would also produce incomplete and sometimes misleading pictures. A system claiming to understand someone’s intentions is not the same as a system that actually understands them.
My greatest concern is what happens before anyone makes an arrest.
People might avoid a meeting, a friendship or an unpopular opinion because they worry about how it will look in a database.
A society can become quieter without becoming safer.
Small things we can do today
We do not have to abandon modern life to reduce unnecessary tracking.
Start with the permissions we give away almost without noticing.
🔹 Check which apps can see your location. In your phone’s settings, review location permissions. Choose “While using the app” or “Ask every time” where appropriate. Use approximate location when precision is unnecessary. A weather app needs to know your area. It rarely needs to know which chair you occupy.
🔹 Reduce advertising tracking. On Android, search Settings for “Advertising ID” and delete it where available. On iPhone, review the Tracking settings under Privacy & Security. These choices reduce particular tracking methods; they do not stop all collection.
🔹 Give fewer apps a permanent invitation. Remove apps you no longer use. Review access to contacts, photos, camera and microphone. Close unwanted accounts separately: deleting an app does not necessarily delete information already held by its provider.
🔹 Share your experiences without broadcasting your timetable. Consider posting holiday photographs after leaving a location. Avoid publishing travel documents and predictable daily routines. Ask before tagging other people or revealing where they are.
🔹 Use your browser’s tracking protection. Reject optional advertising cookies and review privacy settings. Firefox, for example, offers Enhanced Tracking Protection. Stronger protection can sometimes affect a website’s features, so adjust individual exceptions rather than switching everything off.
🔹 Protect private conversations and accounts. Signal offers end-to-end encrypted messages and calls by default. Keep devices updated, use strong account protection and lock your screen. Encryption cannot prevent a recipient sharing a message or someone reading an unlocked phone.
🔹 Ask what organisations hold about you. In the EU, rights can include access, correction, objection and deletion, depending on the circumstances. Some information must legally be retained, but mistakes should not become permanent simply because nobody questions them.
There are also two comforting myths worth retiring.
Incognito browsing does not make us invisible. It mainly limits what remains in the browser on our device after the session.
A VPN is not an invisibility cloak either. It does not prevent tracking through logged-in accounts, cookies or app location access.
And turning off GPS does not stop a mobile operator locating a phone connected to its network. That is a different source of location information.
Useful precautions reduce exposure.
They do not transfer responsibility for an entire surveillance industry onto the person holding the phone.
The future can have boundaries
Good investigative tools can help protect people.
But governments and companies must demonstrate why access is necessary, limit what is collected, test for errors and allow meaningful challenges.
Human review must mean someone with time, evidence and authority to disagree.
A person pressing “approve” all day is not much protection against an automated mistake.
We can also build technology that answers a narrow, authorised question without exposing someone’s entire life.
That is a future worth working towards.
I want the convenience of modern technology. I also want the freedom to try a restaurant, meet my cousin and take a different road home without becoming an interesting collection of warning symbols.
You do not have to disappear from modern life. Start by refusing to give every company a front-row seat.
And when a system claims to know us, we should retain the right to answer:
I’M A PERSON. NOT A PROFILE.
Ik ben een mens. Geen profiel.
Stel u voor dat het 2036 is.
Uw telefoon toont een bericht:
“Goedemorgen. Uw gedrag is als ongebruikelijk aangemerkt.”
U vraagt waarom.
“U bezocht een onbekende wijk, ontmoette iemand die onze belangstelling heeft en veranderde uw gebruikelijke route naar huis.”
“Ik probeerde een nieuw restaurant, sprak met mijn neef en ontweek wegwerkzaamheden.”
“Dank u. Uw verklaring is aan uw profiel toegevoegd.”
“Is de verdenking ingetrokken?”
“Uw verklaring is aan uw profiel toegevoegd.”
Dit gesprek is fictie.
De technologie om informatie over onze bewegingen, contacten en activiteiten te verbinden, bestaat al.
De vraag is wie haar mag gebruiken, waarvoor—en of iemand luistert wanneer het systeem ons verkeerd begrijpt.
De rechercheur past nu in een broekzak
We laten de hele dag informatie achter.
Een app ontvangt onze locatie. Een camera registreert onze auto. Een website onthoudt ons bezoek. Een overheidsdienst bewaart ons adres.
Afzonderlijk laten die gegevens stukjes zien.
Samengevoegd kunnen ze gewoonten, relaties en plaatsen onthullen die we liever privé houden.
Bedrijven vervullen verschillende rollen. Sommige verzamelen en verkopen informatie. Andere bouwen herkenningssystemen of software die bestaande gegevens verbindt.
Palantir omschrijft zichzelf als softwarebedrijf, niet als datahandelaar. Klanten gebruiken zijn systemen om informatie te ordenen en analyseren. Dat onderscheid doet ertoe, al verdwijnen daarmee de vragen over het gebruik van die macht niet.
In mei 2026 meldde 404 Media dat een hoge Amerikaanse immigratiefunctionaris informatie over ongeveer twintig miljoen mensen omschreef als gemakkelijk toegankelijk voor agenten via hun iPhones, met systemen van Palantir.
Dat bewijst niet dat twintig miljoen mensen rechtstreeks en voortdurend werden gevolgd. Het beschrijft hoe eenvoudig een enorme verzameling informatie geraadpleegd kon worden.
Een kaartenbak kan fouten bevatten.
Door hem op een telefoon te zetten, verdwijnen die niet.
Ze worden draagbaar.
Een waarschijnlijk adres is geen bewijs
Gepubliceerde rechtbankverklaringen uit Oregon geven nog een inkijkje. Een immigratieagent beschreef ELITE, een systeem met een kaart waarmee vermoedelijke verblijfplaatsen worden gezocht van mensen naar wie immigratieautoriteiten op zoek zijn. De verklaring ging ook over inschattingen of iemand op een adres woonde.
Dat kan een aanwijzing voor onderzoek opleveren.
Maar een waarschijnlijk adres bewijst niet dat iemand daar is. Een stip op een kaart bewijst evenmin een overtreding of een wettelijke grond voor arrestatie.
Denk aan een verouderd adres, een gelijkende naam of een verkeerd begrepen familieband.
Iemand kan plotseling een fout moeten uitleggen die hij niet heeft gemaakt, afkomstig uit een systeem dat hij niet kan inzien.
De computer hoeft geen hekel aan u te hebben.
Hij hoeft alleen de verkeerde punten te verbinden.
Wat zegt het bedrijf?
Palantir bestrijdt verschillende beschuldigingen over zijn werk.
In een reactie uit januari 2026 ontkende het bedrijf één federale “masterdatabase” te bouwen. Het beschreef beperkingen voor gegevensuitwisseling en stelde dat ELITE gerichte handhaving ondersteunt. Ook wees het op gedetailleerde logboeken waarin het gebruik van zijn systemen wordt vastgelegd.
Zulke waarborgen kunnen waardevol zijn.
Maar vastleggen wie een dossier opende, beantwoordt op zichzelf niet de vraag of die persoon het had mogen openen.
Daarvoor zijn regels nodig, onafhankelijk toezicht en gevolgen wanneer de regels worden overtreden.
Amnesty International waarschuwde dat technologie van Palantir en Babel Street ernstige surveillancerisico’s oplevert voor migranten en mensen die steun uitspreken voor Palestijnse rechten. Die zorgen verdienen onderzoek; ze zijn geen rechterlijk vonnis dat ieder gebruik onrechtmatig verklaart.
Mag het? En deugt het?
Er bestaat geen eerlijk antwoord dat voor ieder bedrijf en ieder surveillancesysteem geldt.
De rechtmatigheid hangt af van het land, de herkomst van de informatie, de bevoegdheid om haar te gebruiken en wat ermee gebeurt.
Een overheidscontract is geen toestemming om alles te doen.
En wat wettelijk mag, is niet automatisch ethisch aanvaardbaar.
Mijn vragen zijn eenvoudiger dan de meeste contracten:
Is dit nodig? Staat het in verhouding tot het doel? Kan het met minder inbreuk? Kan een onschuldig mens de uitkomst aanvechten?
Europa heeft beschermingsregels. De Europese AI-verordening verbiedt bepaalde toepassingen, waaronder het voorspellen van individueel criminaliteitsrisico uitsluitend op basis van profilering of persoonlijkheidskenmerken. Ook zijn bepaalde vormen van gezichtsherkenning beperkt. Dat zijn specifieke regels met uitzonderingen en grenzen—geen belofte dat surveillance hier niet kan voorkomen.
Een recht dat niemand kan afdwingen, lijkt op een paraplu die permanent in een afgesloten kast staat.
Uitstekend in theorie.
Minder nuttig in de regen.
Kunnen we allemaal dag en nacht gevolgd worden?
Niemand kan dat betrouwbaar voorspellen.
Maar vrijwel voortdurende monitoring is een mogelijke toekomst, zeker wanneer meer systemen worden verbonden. Daarvoor hoeft geen medewerker achter een scherm te zitten die ieder van ons ziet ontbijten.
Informatie kan automatisch worden opgeslagen en later worden doorzocht.
De waarnemer hoeft u niet te volgen.
Hij kan uw verleden doorzoeken.
Voor 2036 zijn veel snellere zoekopdrachten in gegevens over verplaatsingen, openbare berichten en administraties voorstelbaar. Tegen 2076 kunnen verbonden omgevingen en draagbare apparaten nog rijkere informatie opleveren.
Dit zijn mogelijkheden, geen vastgestelde plannen of tijdschema.
Ook dan ontstaan onvolledige en soms misleidende beelden. Een systeem dat beweert iemands bedoelingen te begrijpen, begrijpt die daarom nog niet werkelijk.
Mijn grootste zorg is wat er gebeurt voordat iemand wordt gearresteerd.
Mensen zouden een bijeenkomst, een vriendschap of een onpopulaire mening kunnen vermijden, omdat ze vrezen hoe het in een database overkomt.
Een samenleving kan stiller worden zonder veiliger te worden.
Kleine dingen die we vandaag kunnen doen
We hoeven het moderne leven niet op te geven om onnodig volgen te beperken.
Begin bij de toestemmingen die we bijna ongemerkt weggeven.
🔹 Controleer welke apps uw locatie mogen zien. Bekijk de locatierechten in de telefooninstellingen. Kies waar passend “Tijdens gebruik van de app” of “Elke keer vragen”. Gebruik een geschatte locatie als nauwkeurigheid niet nodig is. Een weerapp moet uw omgeving kennen. Zelden hoeft hij te weten op welke stoel u zit.
🔹 Beperk volgen voor reclame. Zoek op Android in Instellingen naar “Advertentie-ID” en verwijder die waar mogelijk. Controleer op de iPhone de trackinginstellingen onder Privacy en beveiliging. Dit beperkt bepaalde volgmethoden; het stopt niet alle gegevensverzameling.
🔹 Geef minder apps een permanente uitnodiging. Verwijder apps die u niet meer gebruikt. Controleer toegang tot contacten, foto’s, camera en microfoon. Sluit ongewenste accounts afzonderlijk: een app verwijderen wist niet noodzakelijk de informatie die de aanbieder al heeft.
🔹 Deel uw belevenissen zonder uw dienstregeling uit te zenden. Plaats vakantiefoto’s eventueel pas nadat u een locatie hebt verlaten. Publiceer geen reisdocumenten of voorspelbare dagelijkse routines. Vraag toestemming voordat u anderen tagt of hun verblijfplaats bekendmaakt.
🔹 Gebruik de trackingbescherming van uw browser. Weiger optionele reclamecookies en bekijk de privacyinstellingen. Firefox biedt bijvoorbeeld Verbeterde bescherming tegen volgen. Strengere bescherming kan soms websitefuncties beïnvloeden; pas dan individuele uitzonderingen aan in plaats van alles uit te schakelen.
🔹 Bescherm privégesprekken en accounts. Signal versleutelt berichten en gesprekken standaard van eind tot eind. Houd apparaten bijgewerkt, beveilig accounts goed en vergrendel uw scherm. Versleuteling verhindert niet dat een ontvanger een bericht deelt of iemand een ontgrendelde telefoon leest.
🔹 Vraag wat organisaties over u bewaren. In de EU kunnen rechten bestaan op inzage, correctie, bezwaar en verwijdering, afhankelijk van de omstandigheden. Sommige informatie moet wettelijk bewaard blijven, maar fouten mogen niet permanent worden doordat niemand ze bevraagt.
Ook twee geruststellende misverstanden mogen met pensioen.
Incognito browsen maakt ons niet onzichtbaar. Het beperkt vooral wat na de sessie in de browser op ons eigen apparaat achterblijft.
Een VPN is evenmin een onzichtbaarheidsmantel. Het voorkomt geen volgen via ingelogde accounts, cookies of locatietoegang van apps.
En gps uitschakelen voorkomt niet dat een mobiele aanbieder een telefoon lokaliseert die met zijn netwerk is verbonden. Dat is een andere bron van locatiegegevens.
Nuttige voorzorgsmaatregelen beperken onze blootstelling.
Ze schuiven de verantwoordelijkheid voor een hele surveillance-industrie niet af op de persoon met de telefoon.
De toekomst kan grenzen hebben
Goede onderzoeksinstrumenten kunnen mensen helpen beschermen.
Maar overheden en bedrijven moeten aantonen waarom toegang nodig is, de verzameling beperken, fouten onderzoeken en werkelijk bezwaar mogelijk maken.
Menselijke controle betekent iemand met tijd, bewijsmateriaal en de bevoegdheid om het oneens te zijn.
Iemand die de hele dag op “goedkeuren” drukt, beschermt nauwelijks tegen een geautomatiseerde fout.
We kunnen ook technologie bouwen die een beperkte, toegestane vraag beantwoordt zonder iemands hele leven bloot te leggen.
Dat is een toekomst om aan te werken.
Ik wil het gemak van moderne technologie. Maar ook de vrijheid om een restaurant te proberen, mijn neef te ontmoeten en een andere weg naar huis te nemen zonder een interessante verzameling waarschuwingssymbolen te worden.
U hoeft niet uit het moderne leven te verdwijnen. Begin ermee niet ieder bedrijf een plaats op de eerste rij te geven.
En wanneer een systeem beweert ons te kennen, moeten we het recht behouden te antwoorden:
IK BEN EEN MENS. GEEN PROFIEL.