World Power Has No Lifetime Guarantee
Imagine a waiting room where former world powers meet.
Rome has been there for a while. Britain asks whether there is tea. France explains that its influence remains considerable. The Netherlands cautiously asks whether there might be money to be made from the gathering.
Then the door opens.
America looks inside.
‘I think I am in the wrong place.’
The others thought that at first, too.
No world power builds palaces, war fleets and triumphal arches expecting tourists to walk past one day and ask exactly where things went wrong.
Yet it happens.
The interesting question is how to recognise it while the flag still flies, the stock market still trades and the leader still insists the country is stronger than ever.
The competitor and the mirror
In his analysis for VRT, Björn Soenens warns of an America damaging the sources of its own success: openness, innovation, trade and trust in institutions.
That distinction matters more than it may first appear.
Other countries can grow stronger without America collapsing. Greater prosperity in India or better science in China need not amount to an American defeat.
A smaller share of a larger pie does not mean an empty stomach.
Things become more dangerous when a country also damages its own ability to innovate.
If you see a competitor approaching and then remove the engine from your own car, it is difficult to blame only the traffic.
Abraham Lincoln warned about the republic destroying itself as early as 1838. He was discussing violence, the undermining of laws and danger from within. It was not a prediction about our time, but an appeal to protect the rule of law. 1
A country can be stronger than any foreign opponent and still seriously damage itself.
Alexander had no lasting succession arrangement
There was no single, continuous ‘Greek world empire’. The Greek city-states, the power of Athens and Alexander’s Macedonian empire were different political worlds.
Alexander conquered an enormous territory. After his death in 323 BC, struggles for power followed and his conquests were divided among successors. Greek cultural influence lasted far longer than political unity. 2
There is a warning in that.
If a state depends on one exceptional person, a practical problem arises: that person is not available indefinitely.
A leader can build something. Institutions must ensure it also works without him.
Anyone claiming that only he can save the country therefore deserves a follow-up question:
‘And what happens on your day off?’
Rome did not fall in an afternoon
Rome does not fit into a simple obituary either.
The Western Roman emperorship ended in 476. The Eastern Roman Empire survived until the conquest of Constantinople in 1453.
Anyone saying ‘Rome fell’ should first explain which Rome they mean. 3
Wars at the borders and internal power struggles could reinforce one another. During the crisis of the third century, civil wars and frontier conflicts were almost constant. 4
Washington is not Rome with Wi-Fi.
But a country constantly fighting itself consumes attention and resources also needed to solve problems.
When every election is treated as the final battle, maintaining things together becomes particularly difficult.
And even a world power needs maintenance.
Britain still had the fleet
Britain’s position changed through two world wars, economic shifts and the struggle of colonised peoples for independence. 5
The Suez crisis of 1956 exposed the new balance of power.
Britain and France could launch a military operation with Israel. But international opposition, particularly American diplomatic and financial pressure, forced them to withdraw. 6
You can still have the uniforms.
And the memories.
While having less room to act independently.
Suez was not the British Empire’s off switch. It was a bright light illuminating changes already under way.
An empire is not an empty map
France lost colonial power through, among other things, the wars in Indochina and Algeria. The Geneva agreements of 1954 and the Évian agreements of 1962 were important turning points. 7, 8
After the Japanese occupation, the Netherlands tried to restore its authority in Indonesia. Indonesia had declared independence in 1945. After war and international pressure, Dutch recognition and the transfer of sovereignty followed in 1949. 9
We must be careful with the word ‘decline’ here.
What was a loss for the colonial power meant independence for others.
An empire also consisted of people unable to decide for themselves who governed them. Their resistance was not a technical fault in the system.
It was about their freedom.
And the Netherlands, France and Britain did not disappear when most of their colonial rule ended.
A country can lose its empire and still have a future.
The power walking through departures
American power today operates to a considerable extent through alliances, financial networks, technology, science and cultural appeal.
That means the army is not the only place deserving attention. Universities and airports are interesting places to look, too.
Imagine a young researcher. A fictional scene.
Her suitcase holds clothes. Her laptop may hold the beginnings of a new industry.
She chooses a country where she can continue her research with greater certainty.
At passport control, nobody records how much future knowledge and employment are passing through the gate.
One departure proves little. A persistent flow can mean a great deal.
There are reasons to watch that appeal. A survey of more than eight hundred American institutions showed twelve percent fewer international master’s and doctoral students in autumn 2025. New international enrolments fell by seventeen percent.
But total international student numbers at the surveyed institutions fell by only one percent. Those distinctions matter. And these figures alone do not establish how much of the change resulted from any particular government decision. 10
A warning light deserves attention.
It is not yet a death certificate.
The judge is part of the story too
The Trump administration tried to deny entry to new international Harvard students. A judge temporarily blocked that measure.
The new regulation introducing fixed admission periods of up to four years was also temporarily blocked by a judge. 11, 12
We must therefore be able to see two things at once.
Political pressure can create uncertainty and damage trust.
But judicial intervention also shows that institutions can still provide a counterweight.
Anyone describing only the attack misses the defence.
And anyone seeing only the defence may underestimate how much damage repeated attacks cause along the way.
Patriotism at the checkout
Trade calls for the same precision.
Import tariffs can protect certain producers. At the same time, they can increase costs for businesses needing foreign materials, and for their customers.
In August, Yale’s Budget Lab estimated the annual household cost of the tariff policy then in force at about eleven hundred dollars. That is a model estimate, not an identical bill delivered to every family. 13
Company figures show concrete effects. Constellation Brands reported more than fifty-eight million dollars in tariff costs for its beer business in fiscal 2026, largely on aluminium. 14
Even a beer can, then, can contain geopolitics.
The bill just rarely arrives with a little flag attached.
That does not make every trade measure unwise. Security, forced labour and vulnerable supply chains are real concerns.
But policy deserves to be judged by its results. The word ‘patriotic’ does not replace the calculation.
The warning lights
There is no universal test allowing a historian to say: ‘Your world power has six years left.’
But several questions are useful together:
Can institutions still say no? Personal loyalty must not replace expertise and legal responsibility.
Does talent keep coming? Look at long-term developments among students, researchers and entrepreneurs.
Do allies trust the agreements? Watch their investments and alternatives, not just their speeches.
Does spending build future strength? Debt says little without considering productivity, infrastructure and the ability to finance it.
Is bad news still allowed in? Anyone attacking reliable figures whenever they disappoint damages their own instruments for steering.
Do citizens have prospects? A society becomes vulnerable when large groups consistently lack fair opportunities.
Do ambitions match resources? Wanting to be decisive everywhere is different from having enough people, money and support everywhere.
No single signal is a verdict.
What matters is the combination, the duration and the willingness to change course.
Switching off a smoke alarm because it sounds unpatriotic is rarely a good start.
Openness also needs fair government
Openness can enable trade, knowledge and innovation. But its rewards are not automatically shared fairly.
Someone losing a job gains little from being told that world trade is performing wonderfully on average.
A credible response combines international cooperation with education, retraining, fair competition and protection against abuse.
Historically, too, we should beware of an excessively flattering story.
The Dutch Republic could offer room to certain refugees and entrepreneurs while colonial oppression and slavery existed elsewhere.
And the growth of global prosperity after the Second World War was not an exclusively American achievement. Trade played a role alongside policies, investment and the work of people in many countries. The World Bank stresses both trade’s contribution to poverty reduction and the need to share its gains more widely. 15
History deserves more than one formula for success.
Recovery takes more than nostalgia
The temptation when power declines is to turn the past into a policy plan.
More old symbols. Bigger parades. Louder declarations.
But a country does not become more productive because its speeches get longer.
Recovery begins with reliable government, good education, research, infrastructure and rules that apply to influential people too.
Democracy also requires defeat to remain bearable.
It must be possible to replace a government without its supporters believing that their country will cease to exist.
Perhaps the most important difference between recovery and further decline is whether the bearer of bad news is still welcome.
Europe has homework too
Europe can congratulate itself on America’s problems.
That makes for a pleasant conversation.
It is also insufficient.
A less predictable world requires better European cooperation on security, energy, science and economic resilience.
Here too, good ideas can disappear between offices, each authorised to refer you to another office.
The goal need not be a new empire.
We have more to gain from cooperation strong enough to act and open enough to correct itself.
2076: who will be in the waiting room then?
Looking fifty years ahead is risky. Anyone predicting in 1976 exactly how the internet would change our lives would probably have been advised to sit down and take things easy.
Nevertheless, we can imagine a possible world in 2076.
America still exists. It is prosperous and influential, but less often able to decide alone what happens.
China is a major power, but has discovered that economic size offers no guarantee against domestic problems.
India carries more weight. European countries find they can achieve more together than by each issuing their own statement of concern.
And several African countries have a greater voice in decisions that used to be discussed mainly elsewhere.
This is a conceivable scenario, not a predicted final ranking.
Perhaps that world has no clear successor to the American century. Countries may lead in different fields: science, energy, industry, defence or digital infrastructure.
That could encourage cooperation. It could also produce rival blocs that barely trust one another.
There may also be new power holders alongside states.
Those controlling the most important AI systems, communication networks and computing infrastructure could wield enormous influence without having their own flag or national anthem.
The question for 2076 is therefore not only whether Washington, Beijing or New Delhi holds the most power.
It is also who sets the terms under which governments, businesses and citizens may participate.
A country can retain its political independence while depending on a handful of foreign companies for its daily functioning.
The flag still flies.
Only the terms and conditions are written elsewhere.
That gives us a task today: ensure essential knowledge and infrastructure do not depend entirely on one government, one supplier or one owner. Build alternatives, make agreements and keep oversight possible.
Perhaps the most successful society in 2076 will prove to be the one best able to keep learning, cooperating and correcting mistakes.
That would be a hopeful change.
A world in which greatness depends less on how many others depend on you, and more on what people can achieve with your help.
The world does not need a new owner
We often ask who will be in charge of the world next.
But why should we once again make everything depend on the wisdom of a single capital?
We can work towards agreements in which smaller countries also have rights when they possess something a larger country would like.
That will not happen automatically. Power politics does not disappear because someone writes a nice proposal.
Yet America does not have to choose between ruling the world and disappearing. It can remain influential, cooperate and maintain the sources of its strength.
The same applies to other countries.
The waiting room for former world powers could therefore display a sign:
You do not have to own the world again to give your citizens a good future.
And underneath, in slightly smaller letters:
Feel free to leave your old map behind. The people living on it are making their own plans now.
Wereldmacht heeft geen levenslange garantie
Stel je een wachtkamer voor waar voormalige wereldmachten elkaar ontmoeten.
Rome zit er al een tijdje. Groot-Brittannië vraagt of er thee is. Frankrijk legt uit dat zijn invloed nog altijd aanzienlijk is. Nederland informeert voorzichtig of er aan de bijeenkomst ook iets te verdienen valt.
Dan gaat de deur open.
Amerika kijkt naar binnen.
‘Ik geloof dat ik verkeerd zit.’
Dat dachten de anderen aanvankelijk ook.
Geen enkele wereldmacht bouwt paleizen, oorlogsvloten en triomfbogen met het idee dat er later toeristen langs zullen lopen om te vragen waar het precies misging.
Toch gebeurt het.
De interessante vraag is hoe je het herkent terwijl de vlag nog wappert, de beurs nog handelt en de leider nog verzekert dat het land sterker is dan ooit.
De concurrent en de spiegel
In zijn VRT-analyse waarschuwt Björn Soenens voor een Amerika dat de bronnen van zijn eigen succes aantast: openheid, innovatie, handel en vertrouwen in instellingen.
Dat is een belangrijker onderscheid dan het op het eerste gezicht lijkt.
Andere landen kunnen sterker worden zonder dat Amerika instort. Meer welvaart in India of betere wetenschap in China hoeven geen Amerikaanse nederlaag te zijn.
Een kleiner aandeel van een grotere taart is nog geen lege maag.
Het wordt gevaarlijker wanneer een land ondertussen zijn eigen vermogen om te vernieuwen beschadigt.
Wie een concurrent ziet aankomen en vervolgens de motor uit zijn eigen auto haalt, kan moeilijk uitsluitend het verkeer de schuld geven.
Abraham Lincoln waarschuwde al in 1838 voor zelfvernietiging van de republiek. Hij sprak daarbij over geweld, ondermijning van wetten en gevaar van binnenuit. Dat was geen voorspelling over onze tijd, maar wel een aansporing om de rechtsstaat te beschermen. 1
Een land kan sterker zijn dan iedere buitenlandse tegenstander en zichzelf toch ernstig beschadigen.
Alexander had geen houdbare opvolging
Er bestond niet één ononderbroken ‘Grieks wereldrijk’. De Griekse stadstaten, de macht van Athene en het Macedonische rijk van Alexander waren verschillende politieke werelden.
Alexander veroverde een enorm gebied. Na zijn dood in 323 voor Christus volgden machtsstrijd en de verdeling van zijn veroveringen onder opvolgers. De Griekse culturele invloed bleef veel langer bestaan dan de politieke eenheid. 2
Daar zit een waarschuwing in.
Als een staat afhankelijk wordt van één uitzonderlijke persoon, ontstaat er een praktisch probleem: die persoon is niet onbeperkt leverbaar.
Een leider kan iets opbouwen. Instellingen moeten ervoor zorgen dat het ook zonder hem werkt.
Wie beweert dat alleen hij het land kan redden, verdient daarom een vervolgvraag:
‘En wat gebeurt er op uw vrije dag?’
Rome viel niet op één middag
Ook Rome past niet in een eenvoudige overlijdensadvertentie.
Het West-Romeinse keizerschap eindigde in 476. Het Oost-Romeinse rijk bleef bestaan tot de verovering van Constantinopel in 1453.
Wie zegt dat ‘Rome viel’, moet dus eerst vertellen welk Rome hij bedoelt. 3
Oorlogen aan de grenzen en interne machtsstrijd konden elkaar versterken. Tijdens de crisis van de derde eeuw waren burgeroorlogen en grensconflicten vrijwel voortdurend aan de orde. 4
Washington is geen Rome met wifi.
Maar een land dat voortdurend met zichzelf vecht, verbruikt aandacht en middelen die ook nodig zijn om problemen op te lossen.
Wanneer iedere verkiezing als de laatste veldslag wordt behandeld, wordt gezamenlijk onderhoud bijzonder moeilijk.
En zelfs een wereldmacht heeft onderhoud nodig.
De Britten hadden de vloot nog
De Britse machtspositie veranderde door twee wereldoorlogen, economische verschuivingen en de strijd van gekoloniseerde bevolkingen voor onafhankelijkheid. 5
De Suezcrisis van 1956 maakte de nieuwe verhoudingen zichtbaar.
Britten en Fransen konden samen met Israël een militaire operatie beginnen. Maar internationale tegenstand, vooral Amerikaanse diplomatieke en financiële druk, dwong hen tot terugtrekking. 6
Je kunt de uniformen nog hebben.
En de herinneringen.
Maar inmiddels minder ruimte hebben om zelfstandig te handelen.
Suez was niet de uitknop van het Britse rijk. Het was een felle lamp boven veranderingen die al langer gaande waren.
Een imperium is geen lege landkaart
Frankrijk verloor koloniale macht door onder meer de oorlogen in Indochina en Algerije. De akkoorden van Genève in 1954 en die van Évian in 1962 waren belangrijke keerpunten. 7, 8
Nederland probeerde na de Japanse bezetting zijn gezag in Indonesië te herstellen. Indonesië had zich in 1945 onafhankelijk verklaard. Na oorlog en internationale druk volgde in 1949 de Nederlandse erkenning en soevereiniteitsoverdracht. 9
Hier moeten we zorgvuldig zijn met het woord ‘verval’.
Wat voor de koloniale macht verlies was, betekende voor anderen onafhankelijkheid.
Een imperium bestond ook uit mensen die niet zelf mochten beslissen wie hen bestuurde. Hun verzet was geen technisch mankement aan het systeem.
Het ging om hun vrijheid.
En Nederland, Frankrijk en Groot-Brittannië verdwenen niet toen hun koloniale overheersing grotendeels eindigde.
Een land kan zijn imperium verliezen en daarna nog steeds een toekomst hebben.
De macht die door de vertrekhal loopt
Amerikaanse macht werkt tegenwoordig voor een belangrijk deel via bondgenootschappen, financiële netwerken, technologie, wetenschap en culturele aantrekkingskracht.
Daarom verdient niet alleen het leger aandacht. Ook de universiteit en de luchthaven zijn interessante plaatsen om te kijken.
Stel je een jonge onderzoeker voor. Een denkbeeldige scène.
In haar koffer zitten kleren. In haar laptop zit mogelijk het begin van een nieuwe industrie.
Ze kiest een land waar ze haar onderzoek met meer zekerheid kan voortzetten.
Bij de paspoortcontrole registreert niemand hoeveel toekomstige kennis en werkgelegenheid door het poortje gaan.
Een vertrek bewijst weinig. Een aanhoudende stroom kan veel betekenen.
Er zijn redenen om die aantrekkingskracht te volgen. Een enquête onder ruim achthonderd Amerikaanse instellingen liet in het najaar van 2025 twaalf procent minder internationale master- en doctoraatsstudenten zien. De nieuwe internationale inschrijvingen daalden met zeventien procent.
Maar het totale internationale studentenaantal bij de bevraagde instellingen daalde slechts met één procent. Die verschillen horen erbij. En deze cijfers bewijzen op zichzelf niet welk deel door welk overheidsbesluit kwam. 10
Een waarschuwingslampje verdient aandacht.
Het is nog geen overlijdensakte.
De rechter hoort ook bij het verhaal
De regering-Trump probeerde nieuwe internationale Harvard-studenten de toegang te ontzeggen. Een rechter blokkeerde die maatregel voorlopig.
Ook de nieuwe regeling voor vaste toelatingsperioden van maximaal vier jaar werd voorlopig door een rechter tegengehouden. 11, 12
Daarom moeten we twee dingen tegelijk kunnen zien.
Politieke druk kan onzekerheid veroorzaken en vertrouwen beschadigen.
Maar rechterlijk ingrijpen laat ook zien dat instellingen nog tegenwicht kunnen bieden.
Wie alleen de aanval beschrijft, mist de verdediging.
En wie alleen de verdediging ziet, kan onderschatten hoeveel schade herhaalde aanvallen ondertussen aanrichten.
Patriottisme aan de kassa
Bij handel geldt dezelfde behoefte aan nauwkeurigheid.
Importtarieven kunnen bepaalde producenten beschermen. Tegelijk kunnen ze kosten verhogen voor bedrijven die buitenlandse grondstoffen nodig hebben, en voor hun klanten.
Yale’s Budget Lab raamde in augustus de jaarlijkse huishoudkosten van het toen geldende tarievenbeleid op ongeveer elfhonderd dollar. Dat is een modelberekening, geen identieke rekening die ieder gezin ontvangt. 13
Bedrijfsgegevens laten concrete gevolgen zien. Constellation Brands rapporteerde voor zijn bieractiviteiten in boekjaar 2026 ruim achtenvijftig miljoen dollar aan tariefkosten, grotendeels op aluminium. 14
Zelfs een bierblikje kan dus geopolitiek bevatten.
De rekening wordt alleen zelden met een vlaggetje erbij gepresenteerd.
Dat maakt iedere handelsmaatregel nog niet onverstandig. Veiligheid, dwangarbeid en kwetsbare productieketens zijn echte kwesties.
Maar beleid verdient beoordeling op zijn resultaten. Het woord ‘patriottisch’ vervangt de berekening niet.
De waarschuwingslampjes
Er bestaat geen universele test waarmee een historicus zegt: ‘Uw wereldmacht heeft nog zes jaar.’
Wel zijn er vragen die samen nuttig zijn:
Kunnen instellingen nog nee zeggen? Persoonlijke loyaliteit mag deskundigheid en wettelijke verantwoordelijkheid niet vervangen.
Blijft talent komen? Kijk naar langdurige ontwikkelingen in studenten, onderzoekers en ondernemers.
Vertrouwen bondgenoten de afspraken? Let op hun investeringen en uitwijkmogelijkheden, niet alleen op hun toespraken.
Leveren uitgaven toekomstige kracht op? Schulden zeggen weinig zonder te kijken naar productiviteit, infrastructuur en financierbaarheid.
Mag slecht nieuws nog binnenkomen? Wie betrouwbare cijfers bestrijdt zodra ze tegenvallen, beschadigt zijn eigen stuurinstrumenten.
Hebben burgers perspectief? Een samenleving wordt kwetsbaar wanneer grote groepen structureel geen eerlijke kansen ervaren.
Past de ambitie bij de middelen? Overal beslissend willen zijn is iets anders dan overal voldoende mensen, geld en steun hebben.
Geen enkel signaal is op zichzelf een vonnis.
Het gaat om de combinatie, de duur en de bereidheid bij te sturen.
Een brandmelder uitzetten omdat het geluid onpatriottisch klinkt, is alleen zelden een goed begin.
Openheid vraagt ook eerlijk bestuur
Openheid kan handel, kennis en vernieuwing mogelijk maken. Maar haar opbrengsten worden niet automatisch eerlijk verdeeld.
Wie zijn baan verliest, heeft weinig aan de mededeling dat de wereldhandel gemiddeld geweldig presteert.
Een geloofwaardig antwoord combineert internationale samenwerking met onderwijs, omscholing, eerlijke concurrentie en bescherming tegen misbruik.
Ook historisch moeten we oppassen met een te mooi verhaal.
De Nederlandse Republiek kon bepaalde vluchtelingen en ondernemers ruimte bieden, terwijl elders koloniale onderdrukking en slavernij bestonden.
En de wereldwijde welvaartsgroei na de Tweede Wereldoorlog was geen uitsluitend Amerikaanse prestatie. Handel speelde een rol, naast beleid, investeringen en het werk van mensen in talrijke landen. De Wereldbank benadrukt zowel de bijdrage van handel aan armoedevermindering als de noodzaak om de opbrengsten breder te delen. 15
De geschiedenis verdient meer dan één succesformule.
Herstel vraagt meer dan heimwee
De verleiding bij afnemende macht is om vroeger tot beleidsplan te verheffen.
Meer oude symbolen. Grotere parades. Hardere verklaringen.
Maar een land wordt niet productiever doordat de toespraken langer worden.
Herstel begint bij betrouwbaar bestuur, goed onderwijs, onderzoek, infrastructuur en regels die ook gelden voor invloedrijke mensen.
Democratie vraagt bovendien dat verlies draaglijk blijft.
Een regering moet vervangen kunnen worden zonder dat haar aanhangers geloven dat daarmee hun land ophoudt te bestaan.
Misschien is het belangrijkste verschil tussen herstel en verder verval wel of de boodschapper van slecht nieuws nog welkom is.
Ook Europa heeft huiswerk
Europa kan tevreden vaststellen dat Amerika problemen heeft.
Dat is gezellig.
Het is ook onvoldoende.
Een minder voorspelbare wereld vraagt om betere Europese samenwerking aan veiligheid, energie, wetenschap en economische weerbaarheid.
Ook hier kunnen goede ideeën verdwijnen tussen loketten die allemaal bevoegd zijn om naar een ander loket te verwijzen.
Het doel hoeft geen nieuw imperium te zijn.
We hebben meer aan samenwerking die stevig genoeg is om te handelen en open genoeg om zichzelf te corrigeren.
2076: wie zit er dan in de wachtkamer?
Vijftig jaar vooruitkijken is riskant. Wie in 1976 precies had voorspeld hoe internet ons leven zou veranderen, had waarschijnlijk het advies gekregen even rustig te gaan zitten.
Toch kunnen we ons een mogelijke wereld van 2076 voorstellen.
Amerika bestaat nog. Het is welvarend en invloedrijk, maar kan minder vaak alleen bepalen wat er gebeurt.
China is een belangrijke macht, maar heeft ontdekt dat economische omvang geen garantie biedt tegen binnenlandse problemen.
India heeft meer gewicht gekregen. Europese landen merken dat ze gezamenlijk meer kunnen bereiken dan met ieder hun eigen verklaring van bezorgdheid.
En verschillende Afrikaanse landen hebben een grotere stem in beslissingen waarover vroeger vooral elders werd vergaderd.
Dit is een denkbaar scenario, geen voorspelde eindstand.
Misschien kent die wereld geen duidelijke opvolger van de Amerikaanse eeuw. Landen kunnen op verschillende gebieden vooroplopen: wetenschap, energie, industrie, defensie of digitale infrastructuur.
Dat kan samenwerking bevorderen. Het kan ook leiden tot rivaliserende blokken die elkaar nauwelijks vertrouwen.
Bovendien staan er misschien nieuwe machthebbers naast de staten.
Wie de belangrijkste AI-systemen, communicatienetwerken en rekeninfrastructuur beheert, kan grote invloed krijgen zonder een eigen vlag of volkslied.
De vraag voor 2076 is dan niet alleen of Washington, Beijing of New Delhi de meeste macht heeft.
Het is ook wie de voorwaarden bepaalt waaronder overheden, bedrijven en burgers mogen meedoen.
Een land kan immers zijn politieke onafhankelijkheid behouden en ondertussen voor zijn dagelijkse functioneren afhankelijk worden van een handvol buitenlandse ondernemingen.
De vlag wappert nog.
Alleen de gebruiksvoorwaarden worden elders geschreven.
Daar ligt een opdracht voor vandaag: zorg dat essentiële kennis en infrastructuur niet volledig afhankelijk worden van één regering, één leverancier of één eigenaar. Bouw alternatieven, maak afspraken en houd toezicht mogelijk.
Misschien blijkt in 2076 de succesvolste samenleving degene die het beste kan blijven leren, samenwerken en fouten herstellen.
Dat zou een hoopvolle verandering zijn.
Een wereld waarin groot zijn minder draait om hoeveel anderen van je afhankelijk zijn, en meer om wat mensen dankzij jou kunnen bereiken.
De wereld hoeft geen nieuwe eigenaar
We vragen vaak wie straks de baas van de wereld wordt.
Maar waarom zouden we opnieuw alles afhankelijk maken van de wijsheid van één hoofdstad?
We kunnen werken aan afspraken waarin ook kleinere landen rechten hebben wanneer zij iets bezitten dat een groter land graag wil.
Dat ontstaat niet vanzelf. Machtspolitiek verdwijnt niet omdat iemand een aardig voorstel schrijft.
Toch hoeft Amerika niet te kiezen tussen de wereld beheersen en verdwijnen. Het kan invloedrijk blijven, samenwerken en de bronnen van zijn kracht onderhouden.
Voor andere landen geldt hetzelfde.
In de wachtkamer van voormalige wereldmachten zou daarom een bord mogen hangen:
U hoeft niet opnieuw de wereld te bezitten om uw inwoners een goede toekomst te geven.
En daaronder, iets kleiner:
Laat uw oude landkaart gerust achter. De mensen die erop wonen, maken inmiddels hun eigen plannen.
Read It. Hear It. Wear It.
Two English designs, looking ahead to 2076. Build a future. Not an empire. Open an image to view or download the full design.
